De vraag van de week wordt deze keer gesteld door Gabriëlle Baumann, van het Maritiem Muzeeum Zeeland. Ze woont in Middelburg. Haar vriend Mike zag in februari 2021 twee kapotte glas-in-loodramen staan bij de afvalcontainers op de Bodenplaats. Hij liet ze aanvankelijk staan, maar keerde later toch terug om ze veilig te stellen. Een van de twee ramen was toen al verdwenen.
De vraag concreet: waar komen de ramen vandaan en waar is de tweelingzus gebleven van het raam dat Gabriëlle en Mike in bezit hebben? Zie de foto’s.
We zouden kunnen gaan zoeken in beeld- en krantenbanken, maar dan gaat het heel erg lastig worden, weten we nu al. We hopen dus dat er Middelburgers zijn dit de ramen herkennen. Het kan goed dat de oorsprong in de hoek van de Bodenplaats moet worden gezocht. In februari 2021 was er een harde lockdown en werd er veel verbouwd. In dat jaar werd ook gewerkt aan de opening van Stadsklooster Simpelhuys, in de Engelse Kerk.
Het hele verhaal van Gabriëlle is best romantisch. We citeren:
Toen Mike en ik elkaar net leerden kennen, in februari 2021, zag hij, onderweg naar mij, twee glas-in-loodruiten staan bij de glasbak op de hoek Simpelhuisstraat/Stadhuisstraat in Middelburg.
Mike dacht: ‘zou ze die wel leuk vinden?’ Aangezien we elkaar net kenden was dat nog niet zeker. Mike vertelde gisteren: “je was heel erg enthousiast!” Wij snel daarheen. Stond het meest kapotte raam er nog. Kapotte en ontbrekende ruitjes, half in elkaar gezakt, bij elkaar gehouden door oude ducttape, vergeeld plakband en oud lood. Mike stelde om ‘m te laten staan. Te kapot. Ik was het er niet mee eens. “Nee joh! Dit wordt een geweldige herinnering! Van weet je nog dat we net aan het daten waren?”
Niet aan beginnen
We sleepten het kapotte raam mee. Ondertussen viel het verder uit elkaar terwijl we het over de Markt meedroegen. Op zoek naar een bestemming of naar een manier om de ruit te repareren bleef het object een tijdje liggen. Een glas- en loodspecialist uit Zierikzee stelde dat het de beste behandeling was om de ruit in de glasbak te doen. ‘Niet aan beginnen’, zei hij. Project nog een keer in de ijskast…
Mike ontmoette via zijn werk in Bleiswijk Martin van den Berg. Martin kwam vroeger vaak met vrienden in het café dat toen nog de Vriendschap heette. Martin is met pensioen en zei “Oh, Laat maar eens zien hoor. Nee dat is niet helemaal onmogelijk hoor. Wel een hele uitdaging!” Hij lachte erbij. Hij noemde het een ‘spaghettiraam’. Hij vertelde vervolgens dat het heel oud is. Dat zag hij aan het type glas, en het ontwerp. Er was in het verleden ook al iets aan gerepareerd want het glas klopte niet helemaal meer met het ontwerp.
Accepteren
Waar de eerste specialist had gezegd dat de gebroken kleuren/ruitjes onmogelijk te vinden zouden zijn, omdat het glas zo ontzettend oud is, zei Martin: “daar passen we vast wel een mouw aan, ik heb heel veel oude restjes mooi glas. Jullie gaan gewoon zoeken in mijn voorraad. De rest is accepteren.” Hij lachte er weer bij.
Uren turen
We zijn er nu al geruime tijd mee bezig. Het is inderdaad een hele klus. Helemaal uit elkaar halen, losknippen van het oude lood, de ruitjes wassen. Oude stopverf verwijderen. De puzzel opnieuw maken. Gebroken ruitjes vervangen. Uren turen en zoeken naar de juiste kleuren glas voor vervanging. Werkelijk al het lood vervangen en alles op maat maken. Terwijl we geen ervaring hadden. We moesten van Martin alles zelf doen, onder zijn begeleiding. Hij vond ook wel eens dat we te weinig kwamen om de gang er in te houden. Ondertussen liet hij het ook aan andere cursisten zien: “je denkt dat jouw werkstuk moeilijk is? Dan moet je eens kijken wat twee beginners ooit meebrachten!”
Gelukkig had Mike een hele goede tekening gemaakt. Die bleek een goede basis voor deze puzzel te zijn. Nu, bijna 4 jaar later, is het project klaar, er moet alleen nog een ophangsysteem aan. Het spaghettiraam is bijna zover!
Bij ons rijst de vraag; waar komen de ramen vandaan en waar is de tweelingzus van die van ons gebleven?
Groeten,
Gabriëlle en Mike