Hoe vaak wordt er bij afvalcontainers in de binnenstad eigenlijk grofvuil gedumpt? We hebben werkelijk geen idee. We zien het zelf regelmatig, maar ook weer niet dusdanig vaak dat het echt storend is. Gisteren zagen we op zowel de Nieuwe Haven als op het Hofplein gedumpt meubilair en we ervoeren dat als opvallend. Of zijn wij van een andere planeet en gebeurt dit veel vaker dan we denken?
Maar de beelden riepen bij ons wel de vraag op of er eens per jaar ook niet eens een rijdende milieustraat naar Middelburg centrum zou moeten komen. Woongoed en de gemeente Middelburg experimenteren daar al wat langer mee in verschillende wijken en al die dagen zijn een groot succes, ook op sociaal gebied. We pikken er een paar uit: Nieuw-Middelburg, de Griffioen, Dauwendaele en de Stromenwijk.
We vinden die pilot een top-initiatief, ook al zien we dat zo’n proef ook wel weer het een en ander kost. Maar wat geeft dat? We hebben weer geld zat, lazen we vanochtend in de PZC. Er is ook een memo over het onderwerp. Daar staat niet in dat de binnenstad ook een keer aan de beurt komt, maar óók niet dat het nooit zal gebeuren.
Wij zouden zo’n proef met zo’n mobiele opstelling (inclusief ruiltafel) in Middelburg Centrum, een goede zaak vinden. Afvalbeleid werkt blijkbaar beter als de gemeente niet alleen vraagt wat inwoners moeten doen, maar ook kijkt wat inwoners kúnnen doen. Voor wie een auto, aanhanger en vrije zaterdag heeft, is de milieustraat aan de Waldammeweg prima te doen. Voor wie dat allemaal niet heeft, wordt een oude stoel of kapotte kast al snel een probleem. En soms eindigt dat probleem dan naast een container.
Juist daarom is het logisch om de proef niet alleen als sociaal wijkproject te zien, maar als serieuze voorziening voor de hele stad. Ook in de binnenstad, waar ruimte schaars is, bewoners lang niet altijd vervoer hebben en één verkeerd geplaatste bank meteen het straatbeeld bepaalt. Een rijdende milieustraat kost geld, maar rommel laten ontstaan kost óók geld. Alleen staat die rekening vaak verspreid over meldingen, handhaving, reiniging, ergernis en leefbaarheid. We hebben dus geen flauw idee aan welke bedragen we dan moeten denken.
Geheel off-topic, maar gezien op dezelfde dag als dat grofvuil op straat: een bordje in het perkje van een boom in de Stoppelaartuin. We waren nieuwsgierig naar de tekst. Welnu:
De aren van de IJle Dravik
zijn net zo gevaarlijk
voor honden en katten als
de aren van het kruipertje
We moesten ‘m even opzoeken hoor, die IJle Dravik. Nature Today legt het ons uit: “De aartjes van Kruipertje en IJle dravik bestaan uit lange kafnaalden die makkelijk aan de vacht van honden blijft hangen. De weerhaakjes op de kafnaalden maken het extra makkelijk om via de vacht binnen te dringen, of onomkeerbaar in neus, oren of ooghoeken te kruipen. Zo kunnen ze lelijke ontstekingen veroorzaken. Soms komen ze in de longen of andere vitale organen terecht, wat tot ernstige complicaties kan leiden of, in uitzonderlijke gevallen, zelfs tot overlijden.”
Een nuttige waarschuwing voor dierenbezitters, al staat het bordje wel wat laag, om goed gelezen te kunnen worden.