Rien Dekker! Als we een beetje beter hadden opgelet dan hadden we hem al langer gekend. Er waren kansen genoeg, voor een eerste kennismaking. Rond 2003 speelde hij in diverse Zeeuwse punkbands, die ook wel eens optraden in Bar American in Middelburg. Helemaal zeker weten doen we het niet meer, maar de kans bestaat dat we er bij waren. ForceFeed was toen ook nog een factor.

Het kan ook zijn dat we elkaar, zonder het te weten, zagen in de Vleeshal, tijdens de jaarlijkse expositie van de Zeeuwse Kunstkring, in december 2022. Wij bezochten die expo, Rien was een van de exposanten. Én we hadden vorig jaar over hem kunnen lezen in de krant, in dat paginagrote artikel in de PZC, of hem kunnen zien bij Omroep Zeeland, waar in juni 2025 een item over hem werd gemaakt.
Als je een muziekliefhebber bent, en regelmatig Zeeuwse festivals bezoekt, dan heb jij Rien vast ook wel eens gezien of gehoord. Hij speelde op Klomppop en andere festivals en in heel veel kroegen en sportkantines. Op bevrijdingsdag 2026 stond hij op Plein 1940 in Middelburg. Rien is overal met zijn feestelijke klassiekers. Gewoon lekker gáán.
Maar wij zagen de man uit Wolphaartsdijk voor december 2025 dus nog niét. Wij kregen hem pas in december vorig jaar in het vizier, toen hij ons mailde met een vraag over een poster die hij aan het maken was voor de genoemde kunstkring. Dat leidde dan weer tot een nadere kennismaking in januari, in het café. En dan ook nog op een moment dat we eigenlijk al beter in bed hadden kunnen liggen. Gezellig! Polonaise! Een paar weken geleden kwamen we hem, op een vergelijkbare avond, elders weer tegen, in gezelschap van zijn vrouw Evi. Aangenaam! Ook dat was een wat rommelige, maar mooie ontmoeting.
Die eerste avond leerden we dat Rien een tijdelijk atelier heeft in de oude school aan Zuidsingel 128, een plek die we in mei zouden bezoeken voor een betere indruk van Riens werk en dat van drie anderen. Je leest en ziet meer over de kunst van Rien in het filmpje hierboven én natuurlijk op de site en socials van de kunstenaar zelf.
Rien vindt het wel lekker dat hij nu een atelier heeft op de Zuidsingel. Zijn uitzicht daar is sowieso geen straf. Vanuit zijn lokaal kijk je op de tuin, met de Abdij, de Lange Jan en het carillon op de achtergrond. In dat lokaal doet hij overigens niks met muziek. Hier draait het om zijn schilderijen. “Hier kom ik echt puur om te schilderen. Twee dagen in de week, maandag en donderdag, sta ik hier meestal keihard zonder pauze te werken. Dit past gewoon thuis niet meer in de schuur.”
Dat laatste is niet moeilijk voor te stellen. In het atelier staan flinke doeken. Groot, kleurrijk, abstract. Sommige werken zijn nog strak, met lijnen en vormen. Andere zijn losser, woester, meer beweging dan voorstelling. Rien draait zijn doeken tijdens het werken regelmatig om. Niet omdat hij twijfelt, maar juist omdat hij zoekt naar beweging.
“Hier zit een beweging in”, legt hij uit bij een doek. “Dan wil ik hier andersom. Dus of ik moet zo gaan staan, of ik kan hem omdraaien en dezelfde beweging maken. Maar dan is het spiegelbeeld.” Hij moet er zelf om lachen. Willem de Kooning had daar ooit een mechanische ezel voor, vertelt Rien. Die kon zijn werk gewoon draaien. Rien moet zijn doeken nog ouderwets van de ezel halen. En liever niet als de verf nog nat is. Al relativeert hij ook dat meteen weer: “In deze stijl kun je niet heel veel verpesten.”
Soms legt hij een doek op de grond om te spetteren. Soms drukt hij een schilderij tegen een ander schilderij. Pollock komt even voorbij. Cobra ook. Maar Rien is niet iemand die er een grote kunsttheoretische verhandeling van maakt. Zijn werk ontstaat vooral tijdens het doen. “Ik ben er niet zo serieus in, jongen. Ik heb ook helemaal geen verstand van kleurenleer en composities en zo. Ik doe maar wat. Je vindt het mooi of je vindt het niet mooi.”
Zijn schilderijen krijgen meestal geen titels. Geen poëtische zinnen, geen uitleg, geen handleiding. Alleen nummers. “Ik geef ze nooit namen. Iedereen mag erin zien wat hij zelf wil.” Dat past bij abstracte kunst, vindt hij. Wie kijkt, mag zelf bepalen wat er gebeurt. De een ziet een stad, de ander een lijf, een storm, muziek, een botsing of juist helemaal niets. Ook goed.
Rien verkoopt werk vaak ‘analoog’, onder meer aan een Middelburgse galerie, maar online wil hij zich ook sterker gaan profileren. Zo nu en dan zien we inderdaad posts van hem, over zijn kunst. Zijn muziekoptredens lopen er al eens rode draad tussendoor. Het is immers zomer. Zo speelt hij morgenavond op de Visserijdagen in Arnemuiden.
Het lijkt Rien niet zo gek veel uit te maken. Als hij maar lekker zijn ding kan doen. Een prima instelling, wat ons betreft.
Tot de volgende, Rien!