Nee, het afscheidsfeestje was gisteren nog niet. Dat komt nog, begrepen we van zijn zoon Thijs. Maar we reden gistermiddag toch even naar De Heeren van Holland om een fotootje te maken van Eric van den Berge. From the Mountain, zoals hij vroeger ook wel werd genoemd. Het was zijn allerlaatste werkdag in het café, en feitelijk ook zijn afscheid van de Middelburgse horeca.
Geen groot gedoe nog. Gewoon een rustige zondagmiddagdienst op de Vlasmarkt, met livevoetbal uit de Eredivisie op de schermen, wat vaste gasten en verder weinig toeters en bellen. Maar ja, als iemand na meer dan vijftig jaar stopt in de horeca, dan mag je daar toch wel even bij stilstaan. Dat Eric de Stad is riepen we vorig jaar al, toen hij 65 werd. We voegden daar toen niet voor niets aan toe dat hij óók een kroegkampioen is. Want Eric loopt al een tijdje mee. Een héél tijdje.
In 1973 begon hij als dertienjarige met schoonmaken in Het Gulden Schot, in de Sint Janstraat. Een jaar later werd die zaak een disco en stond Eric er achter de draaitafels. Veertien jaar oud. Moet je nagaan. Op oude affiches staat hij gewoon aangekondigd als DJ Eric Jan van den Berge, maar de bijnaam die bleef hangen was natuurlijk veel beter: From the Mountain. Een tamelijk letterlijke vertaling van Van den Berge.
Het Gulden Schot werd later Jowi’s Place en daarna Company. Eric bleef er werken, als dj en later ook als bedrijfsleider. Zo begon dus zijn lange tocht door de Middelburgse horeca. Met ook allerlei zijsporen overigens, zoals het werk voor Trefcenter.
Jaren later dook hij weer op in de Zusterstraat, bij Het Hart van Middelburg. Vanaf ongeveer 2001 zwaaide hij daar zelf de scepter. Het Hart was een echte bruine kroeg. Biljart, kaarten, voetbal, Nederlandstalige muziek, vaste gasten en vooral veel verhalen. Eric paste daar uitstekend tussen. Op Middelburg Dronk staat nog altijd zo’n anekdote die eigenlijk niet beter verzonnen kan worden. Op een drukke avond bleef een klant maar roepen dat de muziek harder moest.
“Tandje bij! Tandje bij!” Op een gegeven moment was Eric het beu. Hij deed zijn kunstgebit uit, legde het voor de man op de bar en zei: “Hier heb je tandje bij.” Dan ben je dus gewoon echte kroegbaas. Heerlijk! Het Hart hield Eric een aantal jaren bezig, maar uiteindelijk kwam er weer een ander hoofdstuk.
In 2011 opende zijn zoon Thijs samen met Niels Ribbers Café De Heeren van Holland aan de Vlasmarkt. Later ging Thijs verder met zijn lief Sharyn. En Eric? Die schoof gewoon weer aan. Of beter gezegd: hij schoof achter de bar. Vijftien jaar lang was hij bij De Heeren de vaste dagman. Wie er overdag binnenliep, had grote kans Eric te treffen. Achter de tap, aan een tafel, voor de deur of in gesprek met wie er maar binnenkwam.
In 2012 werd bij De Heeren een reünie gehouden van Het Gulden Schot. Oude bekenden uit de Sint Janstraat kwamen bij elkaar, bijna veertig jaar nadat Eric daar zijn eerste stappen in de horeca had gezet.
Gisteren dus die laatste bardienst. Voor Eric hoefde het nog niet per se, die kiek die we wilden maken, maar moeilijk deed hij er ook niet over. “Nou, ok dan.” Helemaal met pensioen gaat Eric overigens niet. Hij blijft actief in het personenvervoer en rijdt onder meer zeevarenden van en naar hun bestemmingen. Stilzitten is sowieso niet helemaal zijn ding, maar met de Middelburgse horeca is het nu wel klaar.
Van Het Gulden Schot naar Jowi’s Place en Company. Van Het Hart van Middelburg naar De Heeren van Holland. Van schoonmaker tot dj, van bedrijfsleider tot kroegbaas en uiteindelijk vijftien jaar dagman bij zijn zoon. Ruim een halve eeuw present in het Middelburgse kroegleven. ‘Respect’, zeggen we dan.
Bedankt Eric. From the Mountain. Kroegkampioen. We zien je op dat feestje!
Foto’s: WZDS en archief Middelburg Dronk (diverse collecties en fotografen)