Soms ligt iemands inspiratie niet in een museum, galerie of boek, maar gewoon onder zijn of haar voeten. In een putdeksel. In een stoeptegel. In een stukje straat dat al honderd keer is gepasseerd zonder dat er echt naar gekeken wordt. Designer Aidan Neuféglise kijkt er wél naar.
Over Aidan schreven we vorig jaar al kort, toen we hem waren tegengekomen op de kunstmarkt op het Abdijplein in Middelburg. Daar zagen we onder meer keramiek dat was afgeleid van het straatbeeld. Borden en objecten met vormen en structuren die je normaal vooral kent van tegels, putdeksels en andere dingen waar je in het dagelijks leven achteloos overheen loopt. Ook stond daar de ‘Smoke-A-Lone’: een kleine asbak voor precies één sigaret. Alleen al om die naam waren we toen meteen verkocht.
Deze keer zochten we Aidan op in zijn tijdelijke atelier aan de Zuidsingel 128, in het voormalige schoolgebouw waar via Art Hoc verschillende kunstenaars en makers een werkplek hebben gevonden. Helemaal links in het gebouw zit hij. “Volgens mij in het oude kleuterlokaal”, zegt hij. Een ideale ruimte, vindt hij zelf. En dat snappen we wel. Het is licht, ruim en groot genoeg om te kunnen bouwen, zagen en schuiven. Want wie bij Aidan alleen aan keramiek denkt, kijkt te smal.
“Het is een combinatie van verschillende dingen”, vertelt hij. “Ik ben ontwerper, dus ik houd mezelf niet per se vast aan één materiaal. Het ligt puur aan het idee of het concept met wat voor materiaal ik werk.” En dat is precies wat je in zijn atelier ziet. Geen keurige vitrine met breekbare objecten, maar een werkplaats waarin hout, keramiek, tegels en vormen uit de bebouwde omgeving door elkaar lopen.
Een recent project draait bijvoorbeeld om meubels, met als uitgangspunt de bekende stoeptegel van 30 bij 30 centimeter. Dat klinkt misschien droog, maar het idee erachter is juist heel actueel. In steden wordt steeds vaker gesproken over vergroening en ontharding: minder steen, meer groen. Maar als we stenen uit de stad halen, wat doen we daar dan mee? Kun je zo’n tegel, symbool van verstening, ook een nieuw leven geven? Bij Aidan wordt dat dus geen beleidsstuk, maar een stoel.
En ja, daar kun je echt op zitten. Dat moesten we natuurlijk even testen. Want wie een stoel ziet die tegelijk oogt als designobject, denkt al snel: mooi hoor, maar niet voor dagelijks gebruik. Aidan moet erom lachen. Bij stoelen, zegt hij, gaat het niet alleen om het materiaal. “Je hebt ook gewoon stoelen van hout, en die zijn ook hard. Het is vooral de zithoek die bepaalt of iets lekker zit.” Hij heeft gelijk. De stoel zit verrassend goed.
Juist dat spanningsveld vindt hij interessant: wanneer is iets kunst, wanneer is het design, en wanneer is het allebei? “Bij design, in ieder geval waar ik nu mee bezig ben, zit het vaak op het randje tussen kunst en design”, zegt hij. “Het gaat heel erg over bruikbaarheid. Wanneer zijn dingen nog wel bruikbaar, en wanneer niet? Daar speel ik mee.”
Aidan studeerde in 2025 cum laude af aan AKV St. Joost in Breda. Zijn afstudeerproject Straatbeeld onderzoekt de relatie tussen mens en natuur in een steeds verder versteende stedelijke omgeving. Op de NOW Show, de afstudeerpresentatie van St. Joost, wordt zijn werk omschreven vanuit de gedachte dat wat we dagelijks onder onze voeten hebben ook iets zegt over identiteit, maar dat we die laag vaak niet meer zien. Dat is precies wat je in zijn atelier ervaart. Aidan tilt het gewone op. Niet door het mooier te maken dan het is, maar door het uit zijn normale omgeving te halen. Een stoeptegel wordt een uitgangspunt. Een textuur wordt een vorm. Een spoor uit de stad wordt een object waar je opnieuw naar moet kijken.
Daarmee is hij inmiddels ook buiten Middelburg zichtbaar. Hij stond meerdere keren tijdens Dutch Design Week in Eindhoven, onder meer bij Piet Hein Eek, en presenteerde werk op OBJECT Rotterdam. Ook deed hij mee aan de Zeeuwse Lichting bij CBK Zeeland in Middelburg. Voor een jonge ontwerper is dat een mooie reeks plekken om je werk te laten zien. Ook dit jaar is hij in oktober weer aanwezig bij Piet Hein Eek in Eindhoven.
Toch blijft Middelburg belangrijk. Niet alleen als woon- en werkstad, maar ook als bron. In zijn werk zit veel bebouwde omgeving, veel straat, veel materiaal dat we allemaal kennen maar zelden echt bekijken. En er komt, verklapt hij voorzichtig, nog iets nieuws aan dat ook met Middelburg te maken heeft. Wat dat precies wordt, houdt hij nog even voor zich.
Voorlopig werkt hij verder aan zijn meubelserie aan de Zuidsingel. Hoe lang hij daar kan blijven, is nog niet helemaal zeker. Zoals dat vaak gaat met tijdelijke ateliers. “Het is een mooie ruimte en fijn om dat in Middelburg nog te kunnen blijven doen”, zegt hij. “Maar als het ooit weggaat, moet je weer kijken waar nog ruimte is.” Een beetje mobiel moet je als maker blijkbaar ook zijn. Maar voor nu zit Aidan daar goed, in dat oude kleuterlokaal.