Uit de collectie van Leo Kuijl: bijzondere beelden van Middelburg 1954-2024
Aan oude foto’s van Middelburg geen gebrek, op Facebook. We mogen er altijd graag naar kijken. Maar eerlijk is eerlijk: een groot deel van de foto’s die worden gedeeld zagen we eerder al eens. We spitten nu eenmaal graag in alle bekende beeldbanken, en we kregen in de loop van de jaren duizenden foto’s van mensen. De meeste daarvan deelden we al eens via Wij zijn De Stad en/of Middelburg Dronk.
Juist daarom zijn we extra dol op foto’s uit privé-albums. Sommige mensen weten ons te verrassen met bijzondere opnames, soms zelfs van plekken in de stad die in het verleden sowieso nauwelijks werden vastgelegd.
Leo Kuijl, Middelburger sinds 1954
Leo Kuijl is zo’n mens. Een paar jaar geleden begon hij met het delen van foto’s, van Middelburg tussen 1954 en nu. Leo woonde in diverse wijken buiten de vesten. Aan de Segeerssingel in de jaren 50, bijvoorbeeld, of op de Kruisweg. Toen we recent beelden zochten van de locatie van het pand waar Nedbase zich gaat vestigen, aan de Segeerssingel dus, vonden we er maar een paar. Dankzij Leo krijgen we nu toch een beeld van omgeving van de Schroeweg, in die tijd.
Alle kanten, alle hoeken
Toen we Leo vroegen of we zijn foto’s ook mogen gebruiken stemde hij al snel in. Het leek hem wel leuk om even kennis te maken. Twee weken terug troffen we elkaar op het terras van Café Bommel. Dat gesprek schoot meteen alle kanten van de Middelburgse geschiedenis op, en van de ene hoek van de stad naar de andere. Heerlijk. T.z.t. hopen we de albums van Leo eens netjes in te scannen, maar we delen alvast graag een voorproefje, van de foto’s zoals Leo ze zelf deelde, onder meer in Middelburg (Zeeland) van Petra Bakker.
Om de foto’s een beetje te snappen is het goed om de levensloop van Leo in hoofdlijnen te lezen. Deze oude diender (die o.a. agent was in zowel Middelburg als Vlissingen) was zo vriendelijk om die voor ons papier te zetten. Voor de complete verhalen bij de foto’s zul je de oorspronkelijke berichten in de groep van Petra moeten opzoeken.
Bedankt Leo, supertof dit!
De foto van Leo op de dag van zijn pensionering is gemaakt door Jaap Wolterbeek. De knipsels met Leo komen uit ZB Krantenbank Zeeland.
De levensloop van Middelburger Leo Kuijl
Kort na de 2e Wereldoorlog werd ik in 1947 -op een steenworp afstand van de rivier de Merwede- geboren in het baggerdorp Sliedrecht. In 1950 verhuisde ik naar Ridderkerk en in de zomer van 1954 naar Middelburg. De verhuiswagenchauffeur zei tegen mij: “Zie je die hoge toren in de verte, dat is de Lange Jan en daar kom jij te wonen.”
Segeerssingel
Mijn vader werkte als arbeidsbemiddelaar op het arbeidsbureau en had in Middelburg naar dezelfde functie gesolliciteerd. Hij ging werken in het arbeidsbureau in de Wagenaarstraat. We kwamen te wonen in een twee-onder-een-kapwoning aan de Segeerssingel 30, op de plek waar nu het kantoor van de Veiligheidsregio is. Het was een zogenaamd waterhuis met de waterpokken aan de gevel. In die tijd was het de meest zuidelijke woonstraat van Middelburg. Vandaar ging ik naar de OLS ’t Zandt in de Baarsjesstraat. Er was nog geen Schroebrug, dus was dat best ver uit de buurt. De eerste tijd ging ik op de step, later op de fiets.
Wielingenstraat en Kruisweg
In 1958 verhuisden we naar een nieuwbouwwoning in de Wielingenstraat. Vanuit de woonkamer kon ik nu de school zien en was het maar een paar minuten lopen. De Stromenwijk was toen nog volop in aanbouw. Een el dorado als speelterrein. In 1963 verhuisden we naar een nieuwbouwwoning aan de Kruisweg met vrij uitzicht op Kasteel Ter Hooge. Van 1960-1965 ging ik naar de Openbare Ulo aan de Dwarskaai.
Politie
Na het behalen van mijn diploma trok ik in september 1965 op 17 jarige leeftijd naar Rotterdam en volgde daar de een jaar durende politie-opleiding. In 1966 werd ik agent en werd snel streetwise in de rauwste straten van de stad. Ik verbleef in kosthuizen en kwam de vrije weekends naar huis. Het werk beviel me prima maar het toekomstige woon- en leefklimaat stond me tegen. Ik solliciteerde naar de gemeentepolitie Vlissingen en werd daar miv 1 januari 1970 aangesteld. Naast mijn normale werkzaamheden (surveillancedienst) was ik daar ook part-time voorlichter.
Ik trok weer in bij mijn ouders. Eind 1971 huwde ik een Vlissingse en verhuisde naar Vlissingen. In 1983 solliciteerde ik naar de functie van preventie-adviseur op het nieuw opgerichte Bureau Voorkoming Misdrijven Zeeland, onderdeel van de Rijkspolitie District Middelburg. Mijn werkplek werd het historische Abdijcomplex. Het was van korte duur, want enige tijd later verhuisden we naar de Vrijlandstraat. In mijn periode als preventie-adviseur was ik meerdere malen betrokken bij het samenstellen van de beveiligingsdraaiboeken van de Four Freedoms Awards die om de twee jaar in Middelburg worden uitgereikt.
Dauwendaele
In 1984 werd ik weer Middelburger en kwam te wonen in de Vluchtenburgstraat (Dauwendaele). In 1997 verhuisde ik naar de Obsidiaan. Een nieuwbouw woning op het voormalige sportterrein van het Calvijn college. In de zomer van 2005 vertrok ik daar weer en ging ik naar de Muddy Watersstraat in de Mortiere waar ik nog steeds woon.
Bij de reorganisatie (opheffing gemeente- en rijkspolitie) in 1994 werd ik politievoorlichter/woordvoerder in het nieuwe politiedistrict Walcheren. Na een nieuwe reorganisatie in 1998 kreeg ik een staffunctie die ik tot aan mijn pensioen (1 december 2007) vervulde. Tijdens die periode was het gebouw aan de Segeerssingel -dat op de plek van onze eerste Middelburgse woning staat- ook enige tijd mijn werkplek. Wat een toeval! Het laatste gebouw waar ik werkzaam was, was het kantoor Achter de Houttuinen. Daar fotografeerde Jaap Wolterbeek mij toen ik aan het einde van mijn politieloopbaan een saluut bracht aan de samenleving.
Sporten in Middelburg
In mijn jeugd was ik lid van de voetbalvereniging Middelburg 1957-1967. Ik speelde nooit in de senioren. Maakte de “gouden voetbaljaren” van de club mee. Vier maal kampioen van de 1e klas, het hoogste amateurniveau destijds en 3 landstitels. Uitslagen bekeken we op de Markt bij het PZC-gebouw. Ze werden met een schoolkrijtje genoteerd door de sportjournalisten Peter Verhage en Wim Jagt. Een vast clubje Middelburg-supporters was daar altijd op de zondagmiddagen te vinden. Verder was ik van 1961 – 1965 lid van de schaakvereniging Middelburg. Iedere vrijdagavond was er clubavond in een zaal van hotel-restaurant PAX op de hoek Blauwedijk – Stationsstraat. Ik was daar ook op vrijdag 22 november 1963 toen de melding kwam dat president Kennedy van de VS was neergeschoten en korte tijd later overleed. Een grote schok ging door de zaal en de hele wereld was in shock.
Zwemmen leerde ik in het openluchtbad dat gevuld was met water uit het kanaal. Van 7 tot 8 uur ’s morgens met een watertemperatuur van 13 graden. Brrrr…. Badmeester Bosman. Zwemmen met kurken om achter een plankje en een haak onder je kin om je hoofd boven water te houden.
Vele jaren volleybalde ik in de Middelburgse Bedrijfsvolleybalcompetitie en na mijn actieve zaalvoetbalperiode in de Walcherse competitie, heb ik vanaf 1991 nog 30 jaar in de zaal gefloten. Vanwege fysieke klachten moest ik hier mee stoppen.
Suisse, Meeuse en Electro
Tijdens de schoolvakanties van de Mulo was ik buffetbediende bij hotel-restaurant Suisse aan de Markt. Onder andere met kelner Krijn Wielemaker, later collega scheidsrechter. Volgers van Middelburg Dronk zullen hem zeker kennen. Er waren nog 2 bioscopen City en Electro. Alle James Bond films gezien! Ik ging naar dansles bij Meeuse dansschool. We dansten op zaterdagavonden met livemuziek in de Gouden Poorte in de Wagenaarstraat en allerlei kerkzaaltjes. Soms weken we uit naar Vlissingen naar La Cave of het Concertgebouw.
Toen en nu
Veel van mijn Middelburgse belevenissen en herinneringen deelde ik op Facebook waarbij ik ook veel foto’s plaatste. Over twee maanden is het precies 70 jaar geleden dat ik in Middelburg kwam wonen. Wat is er in de periode ontzettend veel veranderd. Het blijft leuk om oude situaties te vergelijken met die van tegenwoordig. Tijdens mijn rondjes door onze mooie stad blijf ik me nog steeds verbazen. Het leven is als een stokbrood. Het grootste deel heb ik inmiddels verorberd en ben inmiddels aan het “kontje” begonnen. Dat ik hier nog een tijdje op mag kauwen…
Burgerlijke staat Leo Kuijl
-gehuwd met Gep de Jong
– 2 kinderen, dochter Cynthia, zoon Abe en kleindochter Fleur
– Mijn vader overleed in 1998, mijn moeder in 2005
– Twee van mijn 3 zussen zijn afgelopen twee jaar overleden. Marleen in 2022 en Anja november jl. Anja werkte bij de gemeente Middelburg en was met vervroegd pensioen. Haar echtgenoot -Rudi Jonkman- werkte jaren in het Postkantoor in de Lange Noordstraat en sinds 2007 bij het servicecentrum van de politie. Hij Is ook met vervroegd pensioen. Mijn jongste zus Miranda woont ook in Middelburg.
Geen zoekresultaten voor "{term}"
