Toon Franken kwam hier in de loop van de jaren regelmatig voorbij. Het is niet eens een Middelburger, maar als medewerker van het onder meer het Zeeuws Archief werkte hij meer dan veertig jaar lang in onze stad en dat niet alleen: door zijn werk en liefhebberijen wéét hij ook veel van Middelburg.
Afgelopen donderdag nam Toon afscheid van het archief. Hij is met pensioen. Of we hem daardoor minder of juist vaker zullen gaan zien op Facebook zal nog moeten blijken, maar in het archief is hij vanaf nu dus niet meer te vinden, althans niet als medewerker.
We konden er maar heel even bij zijn donderdag, omdat er nóg een afscheidsfeestje op het programma stond, buiten de stad. Maar we wilden Toon toch nog graag even de hand schudden, uit waardering voor zijn inzet en betrokkenheid.
Om dat laatste nog eens te benadrukken een paar passages uit een stukje dat we in 2015 over hem schreven, op een ander platform. Over vakidioten en de pagina Briefhoofden en reclameafbeeldingen ging dat:
“Over vakidioten kun je van alles zeggen. Ze slaan soms een beetje door. Ze zijn soms misschien iets té specialistisch. Het zal allemaal vast wel, maar ik heb toch altijd een zwak voor mensen die ergens écht diep induiken, of veel tijd stoppen in liefhebberijen.
Neem nu Toon Franken. Hij is niet alleen een vakidioot, hij is ook een zeer vriendelijk mens, die graag iets voor je uitzoekt, als je dat aan hem vraagt. Nu zou ik iets kunnen vertellen over meerdere projecten waar Toon zich (ook in zijn vrije tijd) mee bezighoudt, maar waar het me nu even om gaat is zijn project Briefhoofden en reclameafbeeldingen. Toon doet ook acquisitie van collecties bij het Archief en krijgt dan ook regelmatig dingen in handen die niet in aanmerking komen om te worden bewaard door het archief (daar moet nu eenmaal streng geselecteerd worden), maar die wel verdomd interessant kunnen zijn voor onderzoekers, zowel de professionals als de amateurs.
Ik herinner me nog goed dat Toon de nota’s waar de briefhoofden van afkomstig zijn, net bemachtigd had. Ik geloof dat hij ze vond in een paar dozen van een oude oesterleverancier in Yerseke. De dozen roken zelfs nog een beetje naar vis. Ik denk dat veel archivarissen de dozen, met inhoud en al, zonder al te veel moeite zouden hebben weggegooid. Toon niet. Hij liet me een paar van die documenten zien en toen begreep ik meteen waarom hij twijfelde.
Veel van die oude briefhoofden zijn niet alleen buitengewoon fraai, ze bevatten ook heel veel waardevolle informatie over de afnemers. Winkeladressen, details die je niet ziet in oude advertenties. Persoonsnamen. Voor een project als Middelburg Dronk is dat fantastisch. Voor een project als Wij zijn De Stad trouwens ook. En zo zullen er nog veel meer mensen zijn die er iets mee kunnen. Voor Toon was er in ieder geval genoeg aanleiding om de documenten in zijn vrije tijd in te scannen en voorlopig in alfabetische albums te ontsluiten via Facebook. Dat platform heeft met de duurzaamheid van archieven uiteraard niet veel van doen, maar het is honderd keer beter dan het zomaar weggooien van dit soort pareltjes.
Oh wat ben ik dan toch blij met zo’n vakidioot die dit voor zijn rekening neemt buiten werktijd. Dat zeg ik niet als collega maar als klant. Hulde voor Toon, hulde voor zijn collectie!”
Bedankt Toon. Geniet van je pensioen!