Ton Seuntjens, een Brabantse kwaliteitstoerist in Middelburg
Het begint een beetje een eigen leven te leiden, dat verhaal over de kwaliteitstoeristen, die Middelburg zou willen. Wij zijn niet zo van al die segmentatiemodellen en hokjes. Wij vinden dat ieder mens, iedere bezoeker zo z’n kwaliteiten heeft. Neem nu Ton:
Soms zié je het gewoon aan bezoekers van de stad, dat ze herinneringen aan het ophalen zijn. Dat ze eerder in Middelburg waren, op een bepaalde plek.
Seventy-Seven als in ’72
Zo ook twee weken geleden, bij Seventy-Seven. Er zat een stel, dat overduidelijk aan het genieten was van dingen die ze herkenden. Ze maakten foto’s van de bar en de gevel, alsof ze bewijs aan het verzamelen waren. We konden het niet laten om te vragen of ze oude klanten waren misschien.
Dat bleek niet het geval te zijn, maar ze waren inderdaad al eerder in het café geweest. De man stelde zich voor als Ton Seuntjens, uit het Brabantse Bladel. “We waren hier in 1972 ook, tijdens een vakantie. Sindsdien bezochten we Zeeland nog vele malen, maar Seventy-Seven nooit meer. Ik moést de zaak gewoon nog eens zien. Het ziet er nog net zo uit als toen.”
Middelburgse bezoekers weten natuurlijk dat er in 50 jaar wel degelijk allerlei dingen zijn veranderd, maar de sfeer en uitstraling zijn nog steeds vertrouwd. Dat blijkt uit zo’n gesprekje dan ook toch ook weer. Ton en zijn vrouw lieten we verder overigens met rust. Zo konden ze lekker van het ophalen van herinneringen genieten, en van elkaar. Even zijn naam intikken in Google leert ons dat Ton sowieso wel van een feestje houdt. En van voetbal. Hij was jaren verbonden aan de KNVB.
Terug naar Clairvaux-les-Lacs met Anne Jasperse
Een paar dagen later werden we zelf ook even teruggeknald naar herinneringen van 40 jaar geleden. Anne Jasperse uit Middelburg stuurde ons alleen een foto van een meer, zonder herkenningspunten, ergens in het buitenland. “Drie keer raden waar ik zit”, schreef ze. We hadden het in één keer goed. Clairvaux-les-Lacs, in de Franse Jura. Als broekjes van 13 hadden we de iets oudere Anne daar leren kennen, toen ze er met een vriendin uit Koudekerke op vakantiewas, net als wij. Twee meiden van een jaar of 17, alleen op vakantie. Dat vonden we razend interessant op die leeftijd.
Anne stuurde later ook nog een tweede foto. “Hier gingen we altijd flipperen.” De snackbar ziet er anno 2024 heel anders uit dan toen, in 1984, maar we herkenden het meteen, zoals Ton Seventy ook meteen herkende. Over de naam hoefden we ook geen seconde na te denken. Le Palladium!
Leerzame eerste keer
Waarom we zoiets nog weten na een jaartje of 40? Omdat we in onze jeugd uiteindelijk vier keer op vakantie gingen naar het plaatsje aan dat meer. Dat Palladium was zo’n beetje het centrum van onze avonturen daar. De eerste keer bier, ook al was het met grenadine. De eerste keer gearresteerd worden, voor iets onzinnigs. Het eerste record Crazy Kong, op de arcade van het Palladium. En last but not least: de eerste, uhm, keer. Negen jaar geleden kwam dat verhaal al eens aan de orde, in de krant, en op de website van Middelburg Dronk. Die leerzame eerste keer!
Geen zoekresultaten voor "{term}"
