Te gast op de Dam: bij de verkoop van het werk en pand van Antoine Mes
Mensen die het woningaanbod in Middelburg een beetje volgen hebben het misschien al gezien: sinds enige tijd staat pand ‘De Busse’ op Dam nr. 74, te koop bij Schulting & Partners.
Kennismaken met Maayke Mannaert
Gisteren mochten we een kijkje nemen in het huis, op uitnodiging van Maayke Mannaert. Ze had, samen met Marlous Mes, voor de tweede keer een open atelier-verkoop georganiseerd rondom de door Antoine Mes nagelaten kunstwerken. Deze bekende Middelburgse kunstenaar woonde en werkte in het pand tot aan zijn overlijden in maart van dit jaar.
Heel veel tijd voor een rustig gesprek was er niet, omdat er tijdens ons bezoek meerdere kunstliefhebbers aanwezig waren, die Maayke ook te woord moest staan, maar desondanks werden we zeer hartelijk ontvangen en mochten we kiekjes maken waar we maar wilden. Daar worden we altijd vrolijk van, dat weet iedereen nu zachtjes aan wel.
De Busse aan de Dam in Middelburg
Een pand uit 1750, met nog veel oorspronkelijke elementen, en dan op die plek. Aan de voorkant kijk je prachtig uit op de haven, het Prins Hendrikdok en de Lange Jan, aan de achterkant kijk je uit op de Pijpstraat en de De Oostkerk. Als je daar het grote Middelburgse gevoel niet krijgt, dan krijg je het nergens. Met een beetje fantasie ga je zo twee eeuwen terug in de tijd en zie je de bedrijvigheid van toen meteen voor je.
De kunstwerken
Terwijl we rondliepen keken en luisterden we natuurlijk wel een beetje mee. De verkoop van kunst verliep in een gemoedelijke sfeer. Van Maayke begrepen we dat er behoorlijk veel belangstelling is voor de werken die worden aangeboden. Behalve particulieren toonden ook musea belangstelling. Het zou goed kunnen dat we later nog persberichten gaan zien of lokale of regionale instellingen.
Kunstbrievenbus
Mooi om te zien was ook de grote ‘brievenbus voor kunst’ die de heer Mes ooit in de vloer op de eerste verdieping heeft aan laten brengen. Grotere doeken hoeven daardoor niet over de smalle en stijle trap te worden gemanoeuvreerd; je kunt ze makkelijk door de gleuf naar beneden laten zakken.
Vervolg
Maayke woont nu nog in Dordrecht, maar de kans is groot dat ze over niet al te lange tijd terugkeert naar Zeeland. Ze groeide op in het pand aan de Dam, en bewaart er veel goede herinneringen aan. Boven in het achterkamertje mijmerde ze bijvoorbeeld over de vele vogels die de grote boom achter de Pijpstraat bevolken, in de lente en de zomer. We konden ons er wel iets bij voorstellen.
We namen ons voor om nog eens af te spreken, als ze weer terug is in Middelburg. Dan luisteren we graag eens naar het hele verhaal over haar jeugd in Middelburg, over Antoine en over haar moeder Carla Mes (Mannaert), die een parfumerie had op het Damplein. Misschien vertelt ze ook nog wel over de rol van Juul Kortekaas, die gisteren ook aanwezig was om een handje te helpen. Je weet het maar nooit.
Over Antoine Mes
Voor de mensen die niet bekend zijn met Antoine Mes als kunstenaar de tekst die Maayke en Marlous gebruikten voor een eerdere expositie:
Antoine Mes (1927-2024) genoot binnen Zeeland, maar ook daar buiten bekendheid om zijn vrije werk en zijn werk als monumentaal kunstenaar.
Na zijn opleidingen aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Tilburg en de Rijksacademie in Amsterdam, legde hij zich toe op monumentale kunst, waarbij hij vooral gebruik maakte van wandschilderingen, glas-in-lood en baksteen. Monumentaal werk van hem is o.a. te vinden in ZB Bibliotheek van Zeeland, het hoofdkantoor van de PZC en diverse Zeeuwse overheidsgebouwen, maar ook bij metrostation Gaasperplas in Amsterdam. Ook op de voormalige veerboot Prinses Margriet was een groot werk van hem te zien.
Naast zijn monumentale werk maakte hij vrij werk, waar hij zich sinds de jaren ’80 meer en meer op toelegde. Geliefd zijn zijn werken van boerderijen, koeien en strandhuisjes.
Het Zeeuwse Landschap
Vanaf de jaren negentig schilderde hij vooral het Zeeuwse landschap. Opvallend in zijn werk is hoe hij alles terugbrengt naar het platte vlak. De diepte laat hij verdwijnen omwille van de compositie. Hij werd gegrepen door lijnen, vormen en kleuren van alles om hem heen. Het werk wordt daardoor spannend en nodigt uit tot een nieuwe blik op de werkelijkheid.
Uiteindelijk werd hij gegrepen door het Zeeuwse landschap: de weidsheid, de kleuren, het lijnenspel. Ook dit bracht hij terug naar het platte vlak. Hij legde de horizon hoog, vaak een smalle strook lucht of zelfs geen lucht. Hij speelde met verschillende kleurvlakken, her en der onderbroken door een bomenrij of een sloot. Het ging hem om de essentie, niet om de realiteit van het landschap. Hier liet hij zien waar hij meester was: zijn gevoel voor compositie en kleur is ongeëvenaard.
Hij bleef het Zeeuwse landschap schilderen tot aan zijn dood, in maart 2024.
Geen zoekresultaten voor "{term}"
