Ach, wat een verdrietig nieuws: vorig weekend is mevrouw Mes – Annie Mes voor vrienden en bekenden – overleden. Ze zou op 12 juli 101 zijn geworden.
Wat hadden (en hebben) we toch veel respect voor deze lieve vrouw. Onvergetelijk was die eerste kennismaking in 2014, toen ze weliswaar liever niet op de foto wilde, maar wel meer dan uur de prachtigste verhalen vertelde. Mevrouw Mes schakelde in dat gesprek net zo makkelijk terug naar herinneringen van voor de Tweede Wereldoorlog, als naar de nieuwtjes van het heden. Ze stond al sinds 1938 in haar wolwinkel aan de Pottenmarkt en bleef ondernemen tot haar honderdste.
Maar juist rond die honderdste verjaardag merkten we al dat het iets minder goed met haar ging. De chocolade die we haar wilden geven kon ze die dag niet ontvangst nemen, dat deed haar jongere zus. Maar attent als ze is belde ze een paar maanden later, toen ze weer een beetje was opgeknapt, alsnog naar de voorzitter van de ondernemersvereniging, om te melden dat ze haar winkel niet meer zou heropenen én om ‘die aardige jongen’ te bedanken voor de chocolade. Ze kon het presentje zeer waarderen.
De laatste maanden zagen we helaas regelmatig artsen of verplegend personeel op de Pottenmarkt. Op zeker moment werd mevrouw Mes toch weer opgenomen. Begin deze maand, tijdens de Stadsloop, kwamen we haar tegen toen ze een ommetje deed met iemand van het verpleeghuis. Ze was niet meer de oude, natuurlijk, maar haar ogen twinkelden toch weer even, toen we een kort gesprekje voerden. Ze liet duidelijk merken het fijn te vinden, om weer even onder de mensen te zijn.
Zo zullen wij aan mevrouw Mes terugdenken. Ze was het icoon van ondernemend Middelburg. Betrokken en vriendelijk. En ze maakte bijna alles mee, ook in het buitenland.
We wensen haar zus Josy, broer Antoine en alle andere nabestaanden veel sterkte met dit verlies.
Bedankt voor alles, mevrouw Mes. Rust zacht.
De foto in zwart-wit is gemaakt door Ton Stanowicki.
Krantenknipsels: Krantenbank Zeeland ZB