Soms iets te snel, soms iets te hard: in Memoriam: Ruud van Rooijen
“Soms iets te snel, soms iets te hard.”
We schrokken, toen we eergisteren een foto van Ruud van Rooijen in de stories op Instagram voorbij zagen komen. Ten eerste hadden we hem al jaren niet meer gezien, ten tweede wees alles erop dat het ging om een overlijdensbericht. Desondanks besloten we het even na te vragen, want we wisten niet precies wie de afzender was. Het bleek dat Hugo zijn zoon is. We wisten niet eens dat Ruud een zoon hád. Zo goed kenden we hem dus ook weer niet. Maar het bericht klopte dus, en daar staan we toch even bij stil, want Ruud is wel iemand die een onuitwisbare indruk op ons achterliet.
Soms iets te snel, soms iets te hard: we vinden het ijzersterk samengevat. Dat was Ruud óók.
Rockdesert
We leerden hem kennen in de kroeg van Bo Wesdorp, de Rockdesert. Daar kwam hij graag en vaak. We zaten soms uren aan dezelfde tafel, want rustig en relaxed kon hij ook zijn, reken maar. Waar hij zelf nu precies vandaan kwam weten we niet eens, maar zijn belangstelling voor de Walcherse roots van mensen was groot. Zijn belangstelling voor onstuimige of afwijkende karakters ook. We konden er heerlijk over bomen. Maar dan, wat later op dag, werd hij regelmatig wat luidruchtiger. Net iets te hard. Het hoorde gewoon bij hem. Hij deed verder niemand kwaad.
Dat merkten we ook toen we hem vroegen eens wat te komen drinken in een andere kroeg, waar we net aan de slag waren gegaan. Gezellig! Hij kwam, maar hij was op zeker moment zo luidruchtig dat we hem moesten vragen te gaan. Dat vonden we lastig, want Ruud was een grote vent, en op dat moment wisten we nog niet zo goed hoe woest hij nu werkelijk was. Niet woest dus. Na wat tekst en uitleg ging hij gewoon, zonder mopperen. Hij wílde ook niemand kwaad doen.
De Vlasmarkt
Toen Bo verkaste naar de Vlasmarkt, waar hij met Hayo Kaffee ’t Hof begon, verhuisde Ruud mee als klant. Hij woonde zelfs nog een tijdje in die straat. Van rustige gesprekken kwam het toen nog maar zelden maar de grote groet was er altijd. En de harde lach. Donderse brullen moesten het zijn!
Toch hebben we ook in die periode nog een keer rustig met hem gezeten. Bij hem thuis. We moesten en zou een bepaalde plaat horen. Welke, dat weten we niet meer. Het was psychedelische muziek, dat weten we nog wél. Voorbijgangers dachten waarschijnlijk dat daar nóg een kroeg zat. Het gaf allemaal niks. Gewoon, net iets te hard dat geluid.
Vlissingen
Dat we hem al zo lang niet meer had gezien is niet zo gek. Hij bleek te zijn verhuisd naar Vlissingen. Daar overleed hij maandag, aan een hartaanval. De oude reus is niet meer. Verdrietig. Hij was nog maar 68.
Één ding is zeker: geleefd heeft hij wel.
So long Ruud. Rust zacht!
We wensen familie en andere nabestaanden veel sterkte.
Geen zoekresultaten voor "{term}"
