Tijdens de laatste editie van de Kunst- en Cultuurroute zagen we in de Doopsgezinde kerk een portret van hem hangen, van de hand van Bibian van de Worp. “Hey, dat is toch Rezan?” vroegen we aan Bibian. “Daar hebben we gek genoeg nog nooit echt kennis mee gemaakt, terwijl hij zo veel doet in het het culturele leven van Middelburg!” “Dat moeten jullie echt eens doen”, antwoordde Bibian. “Het is een prachtig mens. Ik maakte het schilderij omdat hij mij hielp bij het maken van het werk daar aan de andere kant.”
Rezan Habash is een Koerdisch-Syrische dichter en muzikant die al enkele jaren in Middelburg verblijft terwijl zijn asielprocedure loopt. In die tijd leerden veel Middelburgers hem kennen via muziek, poëzie en culturele activiteiten in de stad. Hij is betrokken bij allerlei optredens en initiatieven, waaronder Songs from the Heart, het Pennywafelhuis en De Baaierd. Hij is geliefd, en wordt beschouwd als iemand die met woorden en muziek mensen bij elkaar brengt.
Na een recente afwijzing van zijn verblijfsaanvraag door de IND is er nu een petitie gestart om aandacht te vragen voor zijn situatie.
We kennen Rezan niet goed genoeg voor een persoonlijk portret. Over zijn dossier en kansen durven we ook al niet veel te zeggen. Maar we delen de oproep graag. Voor Rezan, en voor alle mensen die van hem houden. Hieronder de mooie column over hem, van Marloes Matthijssen, die op 11 maart was te lezen bij de PZC. Met haar toestemming delen we die hier ook. Bedankt, Marloes!
Als er een puntensysteem was, dan zou hij direct mogen blijven. Want hij helpt, leert, luistert, zingt, kookt, fotografeert, speelt en regelt. Hij is vrijwilliger voor zowat elke Zeeuwse culturele instelling. Afgestudeerd in bedrijfskunde, schrijft gedichten in het Arabisch, Koerdisch en Nederlands. En hij verlangt. Naar zijn vrouw en twee dochters die hij al vijf jaar niet heeft gezien. ‘Om dichter te zijn moet je voorbijgangers tellen, hun vermoeide ogen noteren, hun rillingen voelen in de ochtend.’
Als er een verkiezingssysteem was, dan zou hij direct mogen blijven. Rezan Habash uit Aleppo. Want hij heeft duizenden mensen geraakt met zijn hulp, zijn woorden en zijn vriendelijkheid. De burgemeester van Middelburg zou comfortabel op hem en zijn enorme netwerk kunnen leunen.
Als er menselijk beleid was, dan had hij allang een thuis. Rezan moest meer dan vier jaar wachten op een besluit van het IND. Hij kreeg een afwijzing en de verplichting om de EU binnen vier weken te verlaten. Het is veiliger in Syrië, beweerde Van Weel, de minister die vrouwen terug naar Afghanistan wilde sturen. Assad is weg, maar voor Koerden is de situatie nog steeds gevaarlijk. Ze mogen tot in Iran de kogels opvangen, stuiten elke keer weer op verbroken beloftes.
Met liefde zou ik vier boze hooligans willen inruilen voor één blije Rezan
Vrienden van Rezan werken dag en nacht om volgende week zijn eerste dichtbundel uit te brengen. Schrijvers Joyce Pijnenburg van De Baaierd en Rodaan Al Galidi uit Irak, die zelf negen jaar moest wachten op een asielbesluit. ‘Niet genoeg van de liefde’ is de titel.
En ik schaam me. Dat mijn Nederland zo harteloos is tegen een vader van dochters. Tegen een alleskunner, tegen een echtgenoot die ondanks alle ellende de mooiste en droevigste gedichten maakt. Ons asielbeleid hangt van de noodwetten aan elkaar, overtreedt de eigen regels, betaalt dwangsommen aan zichzelf.
Rezan is in hongerstaking gegaan. Met liefde zou ik vier boze hooligans willen inruilen voor één blije Rezan. ‘Om dichter te zijn moet je ziel naar alle ongerepte steden reizen, naar alle huizen die wachten op geliefden, op de vertrokkenen, op de afwezigen.’
Zeeland wil dat Rezan leeft, blijft. Er is meer dan genoeg liefde. Nu alleen nog een officiële brief met een gedicht van één woord: welkom.
Foto 2 t/m 6: verschillende fotografen, via de Facebookpagina’s van Rezan en Songs From the Heart
Video: Jaap van Visvliet