Opkrabbelen: een terugblik op 2025 met Patrick Gabriëlse
Wat was het een nare en bizarre periode, vorig jaar in die tweede week van november. Met de werkgroep Middelburg Winterstad zaten we midden in de voorbereidingen. De ijsbaan zou op 22 november worden opgebouwd, om op de 27e weer open te gaan. Iedereen was druk: evenementen, budgetten, agenda’s, teksten voor posters, de Winterstad-special van de Bode.
Alles viel in één klap stil
En toen kwam op 10 november dat ene bericht.
Patrick Gabriëlse had plotseling een hersenbloeding gekregen. Alles viel stil. De schrik was groot. Het medeleven enorm. Onze gedachten gingen meteen uit naar Patrick, zijn familie en zijn vrienden.
Na een paar dagen drong zich echter ook die andere, lastige vraag op: hoe nu verder? Niemands hoofd stond ernaar, maar er moesten wel beslissingen worden genomen. Zou de ijsbaan doorgaan? En als dat zo was, hoe? Het voelde dubbel voor iedereen, maar de ijsbaan is het hart van Winterstad. Dankzij de inzet van heel veel mensen, de familie Gabriëlse en de ervaring van mensen als Jos kwam het uiteindelijk goed.
Maar hoe gaat het nu met Patrick, ruim een jaar later?
Een kop thee op het winterterras
Op zaterdagochtend 6 december drinken we een kop thee met Patrick op het winterterras. Hij vindt het fijn om zijn verhaal te vertellen. Zijn spraak is nog niet helemaal zoals vroeger, maar als hij rustig praat en zich concentreert is hij goed verstaanbaar.
“Twee weken voor de opening,” zegt hij. “Niet voor te stellen. We waren ’s avonds op een verjaardagsfeestje. Ik was net gaan zitten en ineens begon alles te draaien. Voor mijn gevoel werd ik pas twee maanden later weer wakker.” Die eerste periode heeft hij zelf nauwelijks meegemaakt. Wat hij wél weet, is hoe zijn zoon Kelvin het in die tijd heeft opgepakt. “Ik ben daar achteraf echt trots op. Hij heeft zó veel gedaan, zodat de ijsbaan gewoon door kon gaan. Er moest in korte tijd veel worden beslist. Gelukkig stond veel al op papier, en hij kreeg hulp van alle kanten. Dat was niet normaal. Super.”
Wakker worden in een andere wereld
In januari begon Patrick voorzichtig te herstellen. Later mocht hij naar Goes om te revalideren. Fysiek, maar ook mentaal. Op de laatste dag dat de ijsbaan open was, lukte het hem zelfs om nog even langs te gaan met zijn familie. “Voor mijn gevoel was ik maar een dagje weggeweest,” zegt hij. “Maar in werkelijkheid was ik toen al bijna drie maanden verder.”
De hersenbloeding was ernstig. “Bij de meeste mensen stopt zo’n bloeding voordat hij de hersenen bereikt,” vertelt Patrick. “Bij mij ging die er dwars doorheen. Ik ben twee, drie weken in coma gehouden.” Toen hij daaruit kwam, was de opluchting groot, maar ook de verwarring.
“Ik praatte alleen maar in afkortingen,” lacht hij nu. “Cijfers, codes… ‘vijf vier drie twee één, weg!’ Niemand snapte er iets van. En ik herkende ook nog niemand.”
Langzaam kwam het langetermijngeheugen terug. Details over de ijsbaan wist hij nog verrassend goed. Het kortetermijngeheugen bleef lastiger.
Loslaten is misschien wel het moeilijkst
Patrick merkt dat hij veranderd is.
“Ik ben emotioneler dan vroeger. Ik flap dingen er nu sneller uit. Terwijl ik vroeger dacht: houd je mond maar even.” Dat speelt ook als hij nu op de ijsbaan komt.
“Dan zie ik kleine dingen. Dingen die je pas leert als je het al jaren doet. En dan lukt het me niet altijd om mijn mond te houden. Terwijl ik weet: je moet het gewoon een jaar of twee meemaken. Dat moet ik leren loslaten.” Tegelijkertijd is hij vol lof over de mensen om hem heen.
“Kelvin doet het fantastisch. Ina ook. En Jos… een gouden kerel is dat.”
Thuis, maar zonder handleiding
In maart mocht Patrick weer naar huis. Fijn, maar ook lastig.
“In Rotterdam en Goes had ik structuur. Thuis moet je die zelf weer zoeken. Ik zet ’s middags niet meteen de tv aan. Ik doe wel dutjes. Ik ben snel moe, ik heb veel slaap nodig.” Stilzitten wil hij niet.
“Als je niets meer doet, dan is het ‘tot hier en niet verder’. Je moet elke dag bezig blijven. De ene dag gaat dat makkelijker dan de andere.”
Dat hij nu weer vaker, bijna dagelijks, door de stad kan lopen, voelt goed. Net als het voorzichtig oppakken van oude liefhebberijen. Zo maakt hij weer radio voor ZILT, een uurtje per week. “Het liefst zou ik meer doen. Maar het is vooral een afleiding. Er is progressie, maar ik word nooit meer de oude. Dat is ook gewoon uitgesproken door een arts.”
Een bedrijf dat doorgaat, maar anders
Naast de ijsbaan is er Vita Event, met onder meer het toeristentreintje, stadstochten en escape rooms. In het seizoen werkten daar zo’n twintig tot vijfentwintig mensen. Inmiddels zijn Kelvin en Ina grotendeels ingestapt. “Op papier is het bedrijf nog van mij,” zegt Patrick. “Maar zij mogen alles beslissen. Al leggen ze grote dingen natuurlijk wel eerst even voor,” voegt hij lachend toe.
Nieuwe, wilde plannen die hij had, laat hij bewust liggen.
“Die waren misschien ook wat té wild. Ik vond altijd dat de ijsbaan elke dag iets verrassends moest hebben. Dat mensen dachten: hé, wat bijzonder. Maar nu is het goed zo.” Terugkijkend ziet hij ook hoe hard hij werkte.
“Ik was eigenlijk zeven dagen per week bezig. Misschien wel te hard. Maar ik vond het altijd leuk. Dat scheelt.”
“Ik ben er nog, en dat is niet vanzelfsprekend”
Naast alles wat veranderd is, zijn er ook zekerheden gebleven. Vrienden die enorm hebben geholpen. Zijn gezin. En zijn vrijwilligerswerk bij ’s Heeren Loo. “Daar zien ze me gewoon als Patrick. Ze zijn niet bezig met mijn beperkingen.” Soms voelt hij zich onzeker, omdat bijna heel de stad hem kent.
“Het zit misschien vooral in mijn eigen hoofd,” zegt hij eerlijk.
Aan het einde van het gesprek komt hij nog één keer terug op die eerste weken na de hersenbloeding. “Ik hoorde later dat er een arts was die het eigenlijk wilde opgeven. Een andere dokter zag gelukkig nog aanknopingspunten in de onderzoeksresulaten. En kijk nu. Dat had zó anders kunnen lopen. Bizar toch?”
Het was een intensief jaar voor Patrick en zijn familie. Het herstel ging met vallen en opstaan. Terug naar de Patrick van vóór 2024 zal niet lukken. Dat weet hij. Maar hij is er nog. En hij kan steeds iets meer. Stapje voor stapje. Dat is genoeg.
Geen zoekresultaten voor "{term}"
