Gisteren was de ijsbaan op de Markt, van Zeeland houdt van schaatsen, voor de allerlaatste keer open. Vanaf vandaag wordt alles afgebroken en weer netjes opgeruimd, want vóór donderdag moet alles weer weg zijn.
Een goed moment voor een héle diepe buiging en een lang applaus, voor alle mensen die de ijsbaan dit jaar mogelijk hebben gemaakt. Dat is ieder jaar een prestatie van formaat, maar tijdens deze editie van Middelburg Winterstad was alles anders.
Twee weken voordat de opbouw zou beginnen werd de organisator en spil van de ijsbaan, Patrick Gabriëlse, getroffen door een hersenbloeding. Dat was een grote schok voor iedereen. Onnodig te zeggen dat alles op dat moment stilviel. De zorgen waren groot. Ieders gedachten waren bij Patrick, en bij zijn familie en vrienden.
Op dat moment stond niemands hoofd naar nadenken over de ijsbaan en winterstad, maar tegelijkertijd besefte iedereen, zeker de mensen die dicht bij Patrick staan, dat daar op korte termijn wel een beslissing over moést worden genomen. Er zit enorm veel voorbereidend werk in zo’n ijsbaan en op voorhand worden er al talloze afspraken gemaakt, contracten gesloten, enz.
Het is als een rijdende trein die je niet zomaar even stop kunt zetten. Als je daar toch voor kiest heeft dat grote gevolgen. Daarnaast is de ijsbaan het hart van Winterstad als groter geheel. Zonder ijsbaan zou een belangrijk deel van de programmering simpelweg wegvallen. Ook daarom, en omdat iedereen wist dat Patrick het zelf ook zou hebben gewild werd na een paar dagen besloten door te gaan. Op 27 november ging de ijsbaan, voor de eerste keer in overdekte vorm, open voor het publiek.
Achter de schermen zijn dingen ongetwijfeld soms anders gegaan dan in vorige jaren, maar de bezoekers hebben niets of weinig gemerkt van de situatie. Op het ijs leek het, ook door de overkapping) veel drukker dan in voorgaande jaren. De curlingbaan was doorlopend volgeboekt, er waren feestjes, alle activiteiten voor scholen en andere organisaties, en dan ook nog eens grote evenementen als de Santa Run en de ontmoetingsdagen van Amarijn (waarbij team ijsbaan zorgde voor alle faciliteiten, de acts, en meer).
Patricks zoon Kelvin, die veel op zijn vader lijkt, was dit jaar het boegbeeld van de ijsbaan, al was hij gisteren de eerste om te wijzen op het hele team. Op die ouwe trouwe Jos, die ieder jaar weer zo’n beetje de chef van de opbouw en techniek is. Op neef Bas, die ook zo veel werk voor zijn rekening nam en op….nou ja: op iedereen die dag in, dag uit klaarstond om te helpen.
In totaal zo’n tweehonderd man. Eind december legde Kelvin uit aan de PZC: “daarvan zijn er zo’n honderd vrijwilliger, vijf, zes mensen in vaste dienst en daarnaast nog een stuk of veertig betaalde krachten. Dat zijn dan voornamelijk studenten die een, twee daagjes komen werken.” Je zou het ook gewoon een groot, tijdelijk bedrijf kunnen noemen.
Het is fijn dat iedereen nu tevreden kan terugblikken. Gisteravond werden de succesvolle weken afgesloten met een klein feestje, én natuurlijk een groepsfoto van huisfotograaf RK Fotografie. Welverdiend!
Tijdens Winterstad wilden we er niet keer op keer naar vragen, maar gisteravond spraken we met Kelvin ook even over Patrick. We zijn blij om te kunnen melden dat het al stukken beter met hem gaat. Zekerheid over de duur van de revalidatie is er niet, maar hij is weer thuis en herstelt geleidelijk, dat is wat telt!
Het is nog te vroeg om al iets te zeggen over de plannen voor komend jaar, van Zeeland houdt van schaatsen, Vita Event (o.a. de Beach Games) en Stadstochten Middelburg. Alle betrokkenen gaan nu eerst eens alles afronden en rustig evalueren.
Hoewel, rustig? Het is ook zoals Jos gisteravond opmerkte. “De vergunning voor winterstad 2025-2026 moet in februari al worden aangevraagd.” Er zullen dus al vrij snel wéér knopen moeten worden doorgehakt. Geruststellend is dan de gedachte dat er heel veel mensen bereid zijn om te helpen. Zij zijn De Stad!
Foto 1 & 3: RK Fotografie