Meneer en mevrouw van Wijhe: al 70 jaar gelukkig samen in Middelburg
Wat een prachtig stel is dit! Afgelopen maandag was het precies zeventig jaar dat meneer en mevrouw van Wijhe in Middelburg in het huwelijk traden. Als dat geen mooie mijlpaal is, dan weten wij het ook niet meer. Zeventig jaar!
Dat komt echt niet zo gek veel voor. Van de meest recente cijfers van het CBS leren we dat vorig jaar maar 551 echtparen het platina jubileum vieren. Ter vergelijking: in dezelfde periode mochten 45.000 echtparen hun 50-jarige (gouden) huwelijksjubileum vierden en 21.100 paren bereikten met 60 jaar huwelijk de status van diamanten bruidspaar.
Buurvrouw
We kwamen in contact met meneer en mevrouw Wijhe dankzij een berichtje van buurvrouw Yvonne. Ze liet weten dat er vanuit de gemeente geen attentie was gekomen. Of wij dan misschien iets wilden doen? Maar natuurlijk!
We werden hartelijk ontvangen, in huize van Wijhe. Meneer en mevrouw mogen dan respectievelijk 93 en 92 jaar oud zijn: ze zijn beiden nog zeer kwiek en scherp. Toen we daar onze bewondering over uitspraken vertelde mevrouw dat het ook wel een beetje in de genen zitten. Haar broers en zussen hebben ook allemaal leeftijden tussen de 85 en 95.
Een bloemetje van de kerk
Het echtpaar woont al in de Fazantenhof in Middelburg, vanaf de oplevering van het appartementencomplex. Ze zijn, na al die jaren lief en leed samen, nog steeds dol op elkaar. Meneer van Wijhe zei dat hij niemand iets kwalijk neemt, maar dat het wel jammer is dat de burgemeester of wethouders niet altijd meer tijd hebben om honderdjarigen of mensen die langer dan zestig jaar zijn getrouwd te bezoeken. Maar gevierd werd het jubileum zeker hoor! Zaterdag waren de kinderen en (achter-) kleinkinderen op bezoek en ook de twee keken ook nog uit naar het bezoekje van een pastoraal medewerker van de Nieuwe Kerk, die na ons op bezoek zou komen.
Herinneringen aan de Generaal-majoor Berghuijskazerne
Een mooi zijspoortje was het verhaal van de heer van Wijhe over zijn werkzame leven in Middelburg, als militair. Hij vertelde dat hij nog altijd trots is op zijn afscheid van de kazerne, in maart 1991. Bij die receptie waren maar liefst drie generaals aanwezig! Dat afscheid moet zijn gevierd in de periode dat wij ons bij de kazerne als dienstplichtige militairen meldden. Dat was begin april dat jaar. Toen we begonnen over mensen als Jules Vogel reageerde meneer van Wijhe meteen. En òf hij die kent.
In de PZC van 22 maart 1991 is een mooi artikel over het afscheid te vinden. We vatten samen:
Van de Randstad naar Middelburg
A. van Wijhe kwam begin jaren vijftig vanuit de Randstad naar Middelburg. Als dienstplichtige bij de luchtmacht belandde hij in 1952 in de Generaal-majoor Berghuijskazerne, waar hij werd opgeleid tot administrateur. Zijn lichting zou later bekendstaan als de ‘watersnoodcursus’.
Tijdens de Watersnoodramp van 1953 werd Van Wijhe als negentienjarige ingezet bij Westkapelle. De eerste dag hielp hij bij het dichten van het gat in de duinen. Daarna bewaakte hij aangespoelde huisraad, kadavers en slachtoffers. In het interview vertelt hij hoe aangrijpend dat was: zo jong zijn en wachtlopen tussen de gevolgen van de ramp.
Middelburg werd uiteindelijk zijn thuis. Niet alleen vanwege zijn werk, maar vooral ook omdat hij hier zijn latere vrouw ontmoette, een geboren Middelburgse. In het kranteninterview noemde hij haar met een glimlach zijn ‘Zeeuwse schone’. Het stel trouwde op 20 juli 1956.
Van Wijhe koos na zijn diensttijd voor een loopbaan als beroepsmilitair. Hij klom op van sergeant tot kapitein en werkte in totaal ongeveer 35 jaar in de Middelburgse kazerne. Alleen tussen 1977 en 1979 was hij enige tijd werkzaam bij het militaire accountantskantoor in Den Haag.
Vader van Wijhe
Binnen de Berghuijskazerne stond hij bekend als ‘vader Van Wijhe’. Als commandant van de stafcompagnie hield hij zijn deur open voor dienstplichtigen die ergens mee zaten. Zelf wilde hij in 1991 niet te nadrukkelijk zeggen dat hij sociaal voelend was, maar hij begreep het meteen wanneer een jonge militair bij hem binnenstapte: dan was er meestal iets aan de hand.
Behalve als vertrouwenspersoon stond hij ook bekend als fanatiek sporter. Wie hem op kantoor zocht, kon soms voor een gesloten deur komen te staan: dan stond de kapitein op de tennisbaan.
Een leven lang verbonden met de kazerne
Samen met zijn collega’s Osinga en Vijfvinkel behoorde Van Wijhe tot een groep militairen die als jonge cursisten naar Middelburg kwam en later als instructeur terugkeerde. Het trapje bij de ingang van de kazerne kreeg zelfs hun namen: het ‘Wijsinkel-trapje’, een samentrekking (de eerste lettergreep is van Wijhe, de tweede lettergreep van Osinga en de derde van Vijfvinkel).
Bij zijn afscheid op vrijdag 22 maart 1991 had Van Wijhe 38 jaar bij de landmacht achter de rug. Hij was toen 58 jaar en was onderscheiden als Ridder in de Orde van Oranje-Nassau met de zwaarden. Zelf grapte hij dat hij na al die jaren bijna een interieurstuk van de kazerne was geworden.
Maar de band met Middelburg ging veel verder dan zijn werk. Wat in 1952 begon als een militaire plaatsing, groeide uit tot een leven in de stad, samen met de Middelburgse vrouw met wie hij nu al zeventig jaar is getrouwd.
Prachtig toch?
Het artikel in ZB Krantenbank Zeeland, in Collectie Zeeland:
Update
Op vrijdag 24 juli mailde de heer van Wijhe ons, om te melden dat Gemeente Middelburg alsnog een bloemstuk stuurde, met een kaartje met daarop de tekst:
Alsnog van harte gefeliciteerd met uw 70-jarig huwelijksjubileum en excuses voor de late reactie. Burgemeester en wethouders van Middelburg.
Mooi!
Geen zoekresultaten voor "{term}"
