We zijn ook de stad waar deze week rode lijnen werden getrokken, door Rode Olifant, een actiegroep, een afsplitsing van de lokale Groen Links/PVDA. En de stad waar die lijnen voor negenen in de ochtend al waren uitgewist.
We zijn ook de stad waar vanaf morgen drie dagen lang de namen worden voorgelezen van alle Palestijnse slachtoffers in Gaza.
Ook zijn we de stad waar afgelopen vrijdag kinderen uit Nederland en het buitenland werden bijgeschoold in het verhaal over de holocaust, in het Etty Hillesum Huis. Er waren 53 VWO-scholieren van het CSW op bezoek. Een deel van de groep bestaat uit Duitse scholieren die ook voor een uitwisselingsprogramma in Zeeland zijn.
Ook aan de hand: knok- en steekpartijen, door en met veel te jonge mensen. Je leest het in de krant en (vooral) op Facebook.
Ook zulke dingen krijgen we getipt. Vaker dan ons lief is. We krijgen ook duidelijk mee dat al die dingen geen reet met elkaar hebben te maken. Is ook zo. Maar ze gebeuren. Het voelt soms of alles in brand staat. Hier een beetje, elders in het extreme. Lelijk en verdrietig, dat is het.
Maar als het even kan laten wij de berichtgeving over moord en andere ellende aan de regionale en nationale media. Wij zoomen in op lokaal. Op schoonheid, initiatief en het hart voor de stad.
Zijn we daarmee laf? Het is een kleine moeite om het allemaal wel te delen hoor. Als dat is wat we willen: at your service. De kieken hebben we al. Maar dat is toch niet wat een trots lokaal platform zou moeten zijn?
Of wel? Zeg het maar.
Zoals wij de wereld kunnen beleven, zo kunnen ze dat bijna nergens.
Ziek is het elders, heel ziek. Geluk hebben we, heel veel geluk.
En wij persoonlijk ? Dan zetten we het liefst oude oude punk of metal op. Je redt er geen levens mee, maar je woede koelt er zo lekker door af. En je radeloosheid.