In memoriam: Guido Metsers
We hebben hem nooit gekend, maar áls we ‘m gekend hadden, dan hadden we hem waarschijnlijk heel graag gemogen.
Op 26 juli overleed Guido Metsers, op 83-jarige leeftijd. Dat verdrietige nieuws maakten zijn nabestaanden gisteren bekend.
Kunstenaar
Guido was een bekende Zeeuwse kunstenaar, die tussen 1967 en de vroege jaren 80 in Middelburg woonde en werkte. Twee jaar geleden doken we in de geschiedenis van ‘Vrouw in ligstoel’, zijn beeld dat sinds 1977 is te bewonderen in de Lange Delft en dat sindsdien ontelbaar vaak op de foto is gezet, door locals zowel als toeristen. Je zou het bijna een interactief kunstwerk noemen, want iedere dag zie je wel iemand die even naast die schone dame kruipt, om te poseren voor een kiek. Het is fenomenaal.
De productie van Metsers was ook fenomenaal. Je krijgt al een beetje een indruk van overzichten op internet, en door de nieuwsberichten van Omroep Zeeland en de PZC van gisteren, maar dan gaat het wel vooral om al zijn werken die in de Zeeuwse openbare ruimte zijn te vinden, of die zijn vastgelegd door bijvoorbeeld CBK Zeeland. Toen we vannacht een uurtje grasduinden in oude kranten- en tijdschriftenartikelen leerden we al snel dat er meer moet zijn, veel meer.
Guido Metsers in Middelburg
Om het een beetje behapbaar te houden beperken wij ons tot Metsers tijd in Middelburg. Toen hij net in Middelburg was komen wonen, op de Korendijk, kwam er meteen een grote expositie van zijn werk in Schouwburg Middelburg. Ter gelegenheid daarvan kwam de PZC met een heel fijn interview, waarin Guido (die daarvoor in Hulst woonde) uitlegde wat onze stad voor hem betekende. Een paar citaten:
“Moest dat stadje aan de andere kant van de Schelde gelegen hebben dan was ik nooit overgestoken.”
[…]
“Als je Hulst laat liggen voor Middelburg is er iets met je aan de hand, als je Vlaming bent. Hulst is erg mooi, maar Middelburg heeft het voor mij altijd al een beetje gedaan. Ik wilde de oversteek al een jaar of zes maken.”
[…]
“Ik kom aan iets moois toe. Als je alsmaar tegen lelijke dingen aan zit te kijken, krijg je een draai in je maag. Die raak ik hier kwijt. Middelburg is mooi. Achter heb ik de tuin en voor me het water en de stad.”
Of zoals de journalist dat jaar vaststelde: “Middelburg en Metsers hebben elkaar dus ontmoet en aardig gevonden.”
Ook adviseur, ook tekenleraar
Als kunstenaar bleef Metsers zich altijd roeren, ook in Middelburg. Met een drijvend object in de gracht bijvoorbeeld, toen er nog zoiets als een BKR-regeling bestond. Maar hij mocht voor de Gemeente Middelburg ook een rapport schrijven, met adviezen over het plaatsen van kunst in de openbare ruimte. Zijn vrouw in de Lange Delft was niet het enige werk dat een plekje kreeg, laten we het daar maar op houden.
Metsers was ook tekenleraar. En een geliefde, zien we vandaag in reacties online. ‘Roken en eten in de klas’ was geen probleem’, schreef iemand. Met zijn leerlingen ging Metsers ook de hort op. Zo versierde een hele klas een schutting bij cafe de Mug, om maar eens iets te noemen.
Als mens onder de mensen
We vinden het allemaal even prachtig, maar nog intrigerender dan de dingen waar hij de pers mee haalde vinden we de glimpen van Guido als mens onder de mensen. We kennen zo’n veertig foto’s van hem. Veel daarvan zijn gemaakt in zijn tijd in Middelburg. Die foto’s laten goed zien hoe graag hij bij feestjes was, en in kroegen. Je hebt de foto’s van Jan Simonse, die hij maakte tijdens de Braderie van 1975. Metsers was van de partij, reken maar. Bij de Mug, bij het Hof van Zeeland en bij de opening van De Gouden Poorte, van Gijs van Vlier.
Dan zijn er ook de mooie foto’s van Dutch J Den Hollander én die van wijlen Jaap Wolterbeek, die hij maakte in Café Kanaalzicht (de Reutel). Er is ook een foto met ‘ome’ Jan Blom, die boven het café woonde. Van die man maakte Guido ook een schilderijtje, dat daar tot op de dag van vandaag aan de muur hangt. Guido kwam er zelf ook nog wel eens. Twee jaar terug dus ook. Toos Van Linden stuurde ons meteen een foto. “Een geweldige vent”, schreef ze er nog bij.
De Babbel en Entree
Dankzij Veere Dronk leerden we dat Metsers, die na Middelburg in Zoutelande ging wonen, zoiets ook eens deed in café De Babbel, van Piet van de Vreugde. Een portret van de eigenaar én een muurschildering. We begrijpen nu pas dat de kunstenaar dat wel vaker deed. We lazen bijvoorbeeld dat hij ook zo’n schildering maakte op een veerboot van de PSD én op de muur van café Entree op het Damplein, de toen nieuwe zaak van zijn zwager Danny van Wittene. “Ik hang in veel cafés”, zei Metsers in een artikel over de opening van de zaak.
En toch is het geen kunst! – Guido en Haagse Simon
Het is heerlijk, om over deze kunstenaar te lezen. Hopelijk maakt iemand nog eens een mooi boek, over zijn leven en werk. En hopelijk komen daar dan ook verhalen in van mensen die hem wél meemaakten, in die Middelburgse tijd. Een verhaaltje delen we hier nu alvast. Wijlen Rob van Hese schreef het ooit, in een groter verhaal over ene Haagse Simon. Over karakter gesproken!
De Vlasmarkt was – begin jaren 70 – de habitat van Haagse Simon, een habitat die destijds gedeeld moest worden met meer mannen van staal en stavast, maar Sybren was niet zo goed in delen, zeker niet wanneer het gedeelde hem onwelgevallig was.
Zo getuigde een voorval van zijn robuuste karakter toen beeldend kunstenaar Guido Metsers (de broer van Hugo) op een feestje een kunstwerk van Simon (in een parallel leven waande hij zich kunstenaar) nu niet direct heus bejegende.
Sybren liet het eelt op zijn handen zingen en Guido kon taxigewijs naar het ziekenhuis, maar hij kwam uren later gehecht en wel terug om Simon te zeggen dat het toch echt geen kunst was – daar had Sybren niet van terug.
We wensen Rebecca, de kinderen en alle andere nabestaanden alsnog veel sterkte met dit verlies.
Vaarwel Guido. Jij gaf kleur aan de stad en de provincie!
Foto’s: Beeldbanken ZB en Zeeuws Archief, Middelburg Dronk en Veere Dronk
Knipsels ZB Krantenbank Zeeland
Geen zoekresultaten voor "{term}"
