Het was een mooi knuffelfestijn, gisteren in De Drvkkery. Daar werd, door een mooie mix van oud-collega’s, vakgenoten en klanten, afscheid genomen van twee iconen van de winkel: Mariëtte en Jaap. Aansluitend was er de jaarlijkse nieuwjaarsborrel voor alle huidige medewerkers van de winkel, in Houttuinen/Kloveniersdoelen. Die borrel stond uiteraard ook in het teken van het afscheid. Zie de foto’s op de socials van de Drvkkery.
We geven voor de gelegenheid het woord aan collega Antoinet Wisse, die in december haar gesproken column in de podcast ‘Doorbladeren’ aan het afscheid wijdde. Die tekst was gisteren ook te lezen op een groot bord in de winkel. Komt ‘ie:
“In de lange geschiedenis van de Drvkkery is er ontzettend veel veranderd, maar er zijn ook een paar constante factoren. Twee daarvan zijn Jaap en Mariette. Twee vriendelijke, rustige, kundige, betrokken, hardwerkende, bescheiden, fijne mensen. Beiden van het uitmuntende jaar 1958 en allebei eigenlijk niet meer weg te denken uit de Drukkery. Toen de meesten van ons nog niet fatsoenlijk een boek hadden gelezen of zelfs nog niet geboren waren, werkten zij al tussen de boeken.
Wie naar de winkel belt krijgt in de meeste gevallen te horen: “U spreekt met de Drukkery” zonder dat hij zijn naam zegt weet je dan: ‘Dit is Jaap’. Sterker nog: als willekeurig wie van ons de telefoon opneemt bij de bestelafdeling, zegt de beller vaak: “O, is Jaap er niet?” Jaap zijn aanwezigheid is niet heel erg zichtbaar, maar des te merkbaarder.
Meer zichtbaar is Mariette, al sinds 1989 een vertrouwd gezicht in de winkel. Aan de kant van de literatuur en ver daar buiten weet zij alles te staan. Ongeacht de drukte in de winkel helpt zij op een rustige, vriendelijke manier met alle aandacht die iedere klant verdient.
Maar goed, zij zijn van 1958 dus dit jaar vierden ze hun 67e verjaardag en dat betekent dat ze met een welverdiend pensioen gaan. En ook al zien we dit al jaren aankomen, ik geloof niet dat ik de enige ben die nog lang niet aan dit idee gewend is. Ik vind het onvoorstelbaar, de Drukkery zonder deze twee lieve mensen, de bewakers van de kwaliteit en de aandacht.
En nee, ik ben niet bang dat het na hun vertrek een ongeleide bende wordt. We hebben in de loop der jaren allemaal van hun geleerd wat echt belangrijk is, maar tsjongejongejonge wat gaan we ze missen.
Het zal wennen worden, ook voor de klanten. Want zij die zeggen “ik bel wel terug als Jaap er weer is” zullen hun vraag hopelijk toch bij de inmiddels goed-door Jaap-ingewerkte collega’s neerleggen. En hoewel de medewerkers die bij de literatuurtafel staan inmiddels ook al weer geruime tijd in dienst zijn zullen zij nog vaak horen: “goh, veel nieuwe gezichten”. Tsja, tegen een gezicht dat al zo’n 40 jaar vertrouwd is, zijn slechts weinigen opgewassen.
Met hen vertrekt 79 jaar ervaring uit de winkel. Dat klinkt dramatisch. En dat is het ook. Maar in al die jaren hebben velen van ons wel van hen geleerd wat belangrijk is.
– Tijd nemen voor de klanten.
– Zorgen dat de vraag goed beantwoord wordt.
– Even meedenken als ze niet precies weten waar ze voor komen.
– Aardig en geduldig zijn.
– De humor zien in kleine dingen die gebeuren.
– Koffie halen om half 3.
– Werken met aandacht.
– Lief zijn voor de collega’s.
– Ter sprake brengen wat belangrijk is.
We gaan ons best doen Mariette en Jaap. Jullie gaan de winkel verlaten, maar dat wat we van jullie geleerd hebben blijft hopelijk nog heel lang hangen.”
Kijk, daarom dus al die knuffelzucht! Twee zeer gewaardeerde mensen verlaten het lokale en regionale boekentoneel. Bedankt voor al jullie werk, Mariëtte en Jaap. Geniet van de nieuwe levensfase!