Soms gaan dingen een heel andere richting uit dan bedacht. The directions of a friday in january.
Wat een leuk bruggetje zeg! Vertel, vertel!
Nou, deze week wilden we graag een kijkje nemen in de Vleeshal, in aanloop naar de Solotentoonstelling ‘The Directions’, van kunstenaar Hannah Black, die morgenmiddag om 17.00 uur wordt geopend. We hadden gehoord dat er een groot doolhof in de Vleeshal verrijst onder een sterren-kaart van de nachtelijke hemel. We dachten eerlijk gezegd ook dat het een van onze laatste kansen zou zijn om Roos Gortzak nog een keer te treffen, omdat ze volgende maand immers aan de slag gaat bij het Groninger Museum.
We waren van harte welkom vandaag, maar van een echte preview kon geen sprake zijn. Aan het doolhof wordt ook vandaag nog hard gewerkt. Als je meer wil zien zal je gewoon de expositie moeten bezoeken. Of de opening, morgen, tussen 17.00 en 19.00 uur. Op https://vleeshal.nl/nl/archief/the-directions-nl kun je alle informatie vinden, ook over de afterparty in Seventy-Seven.
Roos nam wel de tijd om ons alvast even rond te leiden, en legde al wandelend uit dat ze na 1 februari nog niet helemáál weg is. De tentoonstellingen zijn tot de zomer van 2026 sowieso nog van haar hand. Een definitieve opvolger voor Roos zelf wordt nog gezocht. Verder is er nog een publiek afscheid op 19 april 2025. Tegen die tijd hopen we nog een keer met haar samen terug te blikken op de jaren in Middelburg, vooral op alle mensen met wie ze werkte, haar herinneringen aan de stad; dat soort dingen.
Hannah Black was ook niet ver weg. We wilden haar eigenlijk even vastleggen in het kantoor in de Simpelhuisstraat, maar onderweg daar naartoe kwamen we haar tegen. Ze werd als het ware door de wind onze richting op geblazen, over de Helm. Ze had tijd om zich even voor te stellen, maar wilde graag meteen door. Zo’n laatste dag voor een opening geeft toch wat spanning, zeker als er nog het nodige werk moet worden verzet.
Het geeft allemaal niets. Eigenlijk liep het vanochtend zoals we dingen graag zien lopen: in sneltreinvaart. Maar in dat half uurtje maakten we toch weer kennis met een paar nieuwe gezichten, waaronder Jim van Geel, die sinds september assistent-curator van Vleeshal is. Zijn paperassen waaiden bijna weg, daar op de Helm, en zijn puppy, die hij meedroeg in een mand, sprong continu op en neer. Het beestje had wel zin in een paar winderige sprintjes, zo leek het.
We vonden het grappig. Of, om de tentoonstellingstekst van Hannah Black aan te halen. Het was een leuke ontmoeting, met ‘de ingewikkelde waarde van een bliksemflitsmoment’.