Het Groninger Museum trok vorig jaar 243.700 bezoekers, zo’n 670 per dag. Het wordt op Wikipedia omschreven als een van de topattracties van de provincie Groningen, terwijl het gebouw waarin het is gehuisvest geldt als een van de hoogtepunten in de postmodernistische architectuur.
Dit museum, dames en heren, wordt vanaf februari dus de nieuwe werkplek van Roos Gortzak, nu nog directeur van Vleeshal in Middelburg. Ze wordt er artistiek directeur. Samen met Jan Geert Vierkant neemt ze het roer over van Andreas Blühm.
We bezochten het Groninger Museum zelf nog nooit, maar nu we er meer over lezen durven we wel te zeggen dat het andere koek is dan ons centrum voor hedendaagse kunst, ook al zijn de twee niet echt te vergelijken. In de Facebookgroep Nieuw Zeeuws Licht schreef Roos gisteren het volgende over haar vertrek:
“De reden dat ik bij Vleeshal wegga is dat ik artistiek directeur word van het Groninger Museum. Ik zal Vleeshal, Middelburg en Zeeland zeker missen en was helemaal niet bezig met solliciteren. Ik had veel zin het artistieke programma voor 2025-2028 dat ik voor Vleeshal voor de BIS heb bedacht te gaan uitvoeren. Deze kans kwam totaal onverwacht op mijn pad (ik ben door recruiters voorgedragen) en na initiële scepsis, heb ik er nu heel veel zin in. Er komt een interim-directeur vanaf februari 2025 totdat er een geschikte opvolger is gevonden.”
Roos begon in 2014 in Vleeshal, in oktober, toen wij net van start waren gegaan met Wij zijn De Stad. Ze volgde Lorenzo Benedetti op. Van een blik op -alweer- Wikipedia leren we dat het centrum sinds 1975 slechts twee vrouwelijke directeuren had. Roos Gortzak is de enige van álle directeuren die de tien jaar aantikte. Altijd leuk, records.
In de eerste jaren hadden we nog niet zo gek veel contact met deze sympathieke dame. Nu we ook weer even door het archief van de PZC bladeren, in ZB Krantenbank Zeeland, realiseren we ons dat haar eerste jaren vooral in het teken stonden van het redden van Vleeshal. Het draaide veelal om bezuinigingen en de gevolgen daarvan. Die werden onder meer zichtbaar voor het publiek door de sluiting van de locatie Zusterstraat, en het heffen van entreegeld, in 2017.
Een paar jaar geleden kwam de kentering, dankzij de toekenning van rijkssubsidies. Ook dit jaar, in juni, werd het advies van de Raad voor Cultuur overgenomen, en werd het gevraagde bedrag van 797.350 euro ook toegekend. Een aanzienlijk hoger bedrag dan eerder. Goed gedaan!
Maar waar het echt om zou moeten gaan is de inhoud. In het persbericht van Vleeshal wordt gewezen op de spraakmakende tentoonstellingen van de afgelopen tien jaar. Op de website van het centrum zijn te vinden in een overzicht. 46 treffers maar liefst. Wij bezochten lang niet alles, maar de laatste jaren werden we altijd goed op de hoogte gehouden van het programma, en uitgenodigd voor openingen, door het team van Vleeshal of door Roos zelf. Die persoonlijke benadering vonden we altijd het mooist. Nu eens een voorproefje van de expo van Kaspar Müller, dan weer met onze snufferds bovenop kunstenaar Kasper Bosmans, die zijn werk eigenhandig toevoegde aan Podio del Mondo per l’Arte, in de Graanbeurs.
Maar goed, de blik vooruit nu. Roos is er bovendien nog een paar maanden. Ze schreef gisteren ook: “ik ga pas op 1 februari 2025 weg. Eerst komt nog mijn laatste tentoonstelling voor de Vleeshal die op 25 januari 2025 opent; een solo met Hannah Black. En daarnaast ben ik met nog vele andere zaken bezig voor Vleeshal. Ik ben benieuwd of jullie mijn huidige tentoonstelling met Clémence Lollia Hilaire al hebben gezien. Zeker de moeite waard!”
Foto 2 (Groninger Museum): Rob Koster, Wikimedia Commons
Foto 1 en 4 Archief Vleeshal
Knipsels PZC 2014-2023: ZB Krantenbank Zeeland