🎵
Er is er een jarig hoera hoera,
dat kun je wel zien aan die cel
🎵
Er kwamen veel reacties, vorige zomer, na die oproep voor beelden van – en herinneringen aan – alle telefooncellen die ooit in Middelburg stonden.
De telefooncel die het vaakst werd genoemd was er gek genoeg eentje die niet is verdwenen, maar anno 2025 nog steeds is te zien in de stad, en wel in een tuin op het Noordbolwerk. Die cel is een waar monument, op telefooncellengebied. We citeren architectuurgids.nl:
Begin jaren dertig benadert J.F. van Royen, het hoofd esthetische verzorging van de PTT, Brinkman & Van der Vlugt voor het ontwerp van een telefooncel. […] Het idee is een transparante zuil van staal en glas, waarbij het toestel aan twee verticale zuilen is gehangen. Met schreefloze letter is het woord telefoon aangebracht.
De cellen werden geproduceerd door de firma Gispen. Gedurende de vijftig jaar dat dit type cel in gebruik is zijn meer dan 7500 exemplaren door heel Nederland geplaatst. Vanaf 1984 werden nieuwe telefooncellen in gebruik genomen.
Maar die cel op het Noordbolwerk, dames en heren, is vannacht dus onder handen genomen door die of gene. Opeens staat er een prachtige dame in te schuilen voor de sneeuw. Het is vast en zeker een cadeautje voor de eigenaar van de cel, Erik Deijnen. Die Middelburger wordt vandaag zestig, namelijk.
Natuurlijk feliciteren wij Erik ook, op afstand. 60 is een mooie mijlpaal. Zo’n moment waarop wij ons afvragen hoe lang wij de man nu eigenlijk al kennen.
We houden het voorlopig maar op een jaartje of 36. In dat jaar begon Erik snackbar Daily’s op de Pottenmarkt, in het pand waar nu Eetcafe de Vliegenier zit. Dat herinneren we ons nog goed. We scoorden er regelmatig een frietje. Twee jaar later ging Erik echter andere dingen doen en werd Daily’s Martino’s.
De laatste jaren zien we deze man weer wat vaker in de stad, al is dat zeker niet dagelijks. Maar er zitten een paar momenten bij die we niet snel meer zullen vergeten. Dat feestje in april 2019 bijvoorbeeld, nog 1 keer naar Nan King. Nu we de beelden weer eens terugkijken kunnen we alleen maar grijnzen.
Of twee jaar later, dat late rondje door de binnenstad, in een Citroën DS Cabriolet. Rommelig was het, maar wel leuk.
Of die keer daar in Zeeuwse Streken, aan tafel bij een groep makkers die nauwelijks over vastgoed spraken. Waarover dan wel? We hebben geen idee meer, maar het waren dingen die ons veel deden lachen. Altijd goed.
Van harte!