Zij zijn De Stad: Marcella de Haan
We waren natuurlijk niet zomaar op dat mooie dak van Grand Café Brooklyn. We waren in de gesloten zaak om te kletsen met Marcella de Haan. Zij gunde ons dat mooie uitzicht. Zij is De Stad!
Uithuilen of schreeuwen
”Het gebeurt niet vaak, maar die enkele keer dat ik er helemaal klaar mee ben, dan vlucht ik naar hier, naar het dak van de zaak. Hier kan je even lekker uithuilen of schreeuwen, zonder dat iemand je ziet. Wanneer dat gebeurt? Op een drukke zomerdag bijvoorbeeld, zo’n dag waarop veel klanten ongedurig zijn, en niet lijken te beseffen dat de mensen in de bediening ook maar gewoon van vlees en bloed zijn, die hun best doen om er iets van te maken.”
Ik zie gewoon aan Marcella de Haan (1989) dat ze het mooi vindt om te zien hoe ik geniet van het bezoekje aan het platte dak van Grand Café Brooklyn. Marcella is een echte gastvrouw, die iedere dag weer geniet van haar werk voor de ‘bar & grill’ die sinds 1997 is gevestigd in een van de meest prominente panden aan dat deel van de Middelburgse Markt dat in de volksmond Tympaanplein wordt genoemd.
Van kelder tot dak
Marcella begon bij de zaak in januari 2013, als tijdelijke kracht in de bediening, nu is ze assistent-bedrijfsleider en kent ze het bedrijf inmiddels van haver tot gort én van kelder tot dak. “Tsja, op een gegeven moment weet je alles en ken je iedereen he? Ik ben hier echt aan komen waaien. Ik werkte al langer in de horeca, maar zat eind 2012 even twee weken zonder werk. Toen ik op een avond wat zat te drinken bij mijn goede vriend Jimmy, die hier achter de bar stond, kwam ik in gesprek met Ranjan, de manager. Hij vroeg of ik het niet een paar dagen per week wilde proberen in de bediening. Daar had ik wel oren naar. Het beviel uiteindelijk zo goed dat ik al snel full-time werkte, en geleidelijk steeds meer verantwoordelijkheid kreeg. Nu, acht jaar later, vind ik het nog steeds leuk, gezellig en afwisselend. Ik ben hier echt op mijn plek.”
Te lang
“Voor ons is 2020 natuurlijk ook een raar jaar. Het duurt te lang allemaal. We zijn nu wel klaar met klussen en poetsen, en zouden gewoon het liefst weer aan de slag gaan. Maar ja, dat geldt voor iedereen in de horeca hè? Ik denk dat wij als team dan nog van geluk mogen spreken. We hebben een fijne baas, die goed kan relativeren, en niet zo snel in de stress schiet. We slaan ons er prima doorheen, als team.
Het scheelt daarbij natuurlijk ook wel dat ik een vast contract heb. Mijn salaris wordt gewoon doorbetaald. Dat geeft wel rust. Maar denk maar niet dat ik lekker ontspan thuis hoor. Goed, ik ben wel meer gaan sporten en lezen, maar het heeft wel even geduurd voordat ik mezelf daar toe kon zetten. Ik werk liever. Hier zie en spreek ik iedereen, hier kan ik lekker dollen met de eigen collega’s en de buurtjes van Cafe Tympaan. Daar kunnen we het heel goed mee vinden. Dat sociale aspect mis ik enorm ja.”
Van Veghel naar Middelburg
Marcella houdt niet alleen van haar werk; ze is ook dol op Middelburg. Ze kwam ter wereld in het Brabantse Veghel, maar verhuisde met haar ouders mee naar Middelburg toen ze nog maar twee maanden oud was. “Mijn ouders werkten allebei voor defensie. In 1989 werd mijn vader overgeplaatst naar de Generaal-majoor Berghuijskazerne in Middelburg. Mijn moeder zat bij de Luchtmobiele Brigade, maar zij nam haar ontslag toen ze mij kreeg.
Ik grap wel eens dat ik uit een echte militaire familie kom, omdat mijn opa en ooms ook bij het leger zaten, maar de sfeer thuis was niet zo militair hoor. Ok, het was soms misschien iets strenger dan in andere gezinnen. Mijn ouders vonden het wel belangrijk om me normen en waarden bij te brengen. Als puber ging ik daar natuurlijk wel eens tegenin, maar achteraf ben ik heel blij met die opvoeding. Ik heb de beste ouders ter wereld! Maar dat zeggen veel kinderen waarschijnlijk, haha.”
Nationaal
Als ik Marcella vraag of ze ooit nog weg wil uit Middelburg schudt ze ontkennend haar hoofd. “Ik heb wel zo’n periode gehad hoor, dat ik neigde naar de Randstad, maar ik heb het hier altijd naar mijn zin gehad. Ik groeide relaxed op in Middelburg-Zuid, ik kon altijd lekker mijn ding doen. In leren had ik als puber niet veel zin, waardoor ik van de havo naar het vmbo ging, waarna ik vervolgens nog een opleiding tot boekhouder aan het ROC volgde. Tijdens een stage merkte ik dat kantoorbaantjes niet echt aan mij zijn besteed. De horeca trok me veel meer. Mijn eerste bijbaantje was bij café Nationaal op de Markt, toen ik zestien was. Daar is het allemaal begonnen.”
Met recht een gastvrouw
Vijftien jaar later durft ze wel vast te stellen dat de horeca haar op het lijf is geschreven. Onbewust benadrukt ze dat doorlopend, tijdens ons gesprek. Als ze ziet dat mijn drankje leeg is vraagt ze steeds of ik nog iets wil drinken, als ze me ziet wiebelen op mijn stoel stelt ze voor om even een sigaretje te gaan roken buiten. Als ze me op het dak ziet zoeken naar de beste hoeken om foto’s te maken van het prachtige uitzicht over de stad, gaat ze spontaan om een keukentrapje, waarmee ik nog wat hoger kan komen.
Ik vind het geweldig. Marcella is met recht een gastvrouw, en een goede ook.
Gerelateerd:
De boven- en achterkant van De Stad, vanaf het dak van Brooklyn
Geen zoekresultaten voor "{term}"
