Zij zijn De Stad: Kelly Heathfield
In de serie ‘Zij zijn De Stad’ deze week hier en in de Middelburgse & Veerse Bode: Kelly Heathfield. Ze is geboren in een oude zusterstad van de Gemeente Middelburg maar ze woont hier al achttien jaar. Maar voelt ze zich hier ook echt thuis? Reken maar!
“Verder dan een kwartiertje rijden van zee wonen? Daar kan ik mezelf niets bij voorstellen!” Kelly Heathfield (39) is dol op Middelburg, de stad waar ze alweer achttien jaar woont, maar ze houdt ook van Zeeland als kustprovincie. Dat heeft alles te maken met de goede herinneringen aan haar jeugd. Ze groeide op in de Engelse havenstad Folkestone, een voormalige zusterstad van Middelburg. Voor haar hoort de zee er gewoon bij.
Britse in hart en nieren
Nu ze bijna de helft van haar leven in Nederland woont is ze hier volledig ingeburgerd maar Kelly blijft een Britse, in hart en nieren. Als ze dingen vertelt over haar jeugd doet ze dat met een grote glimlach. “Ah ja, Folkestone! Wat was het altijd heerlijk om op zondag met de familie naar de Sunday Market te gaan. Heerlijk wulken eten, uiteraard met een flinke scheut salt and vinegar. En daarna met z’n allen naar het pretpark dat naast de markt lag. Heerlijk! Maar dat is vergane glorie, helaas. Het park is afgebroken.” Ze is blij is dat veel typisch Engelse producten tegenwoordig ook verkrijgbaar zijn in Nederland. Die vindt ze soms gewoon lekkerder of beter. Zo mag ze zo nu en dan graag een full English breakfast maken. “Dan is onze bacon toch echt beter dan de ontbijtspek in Nederland hoor!” Maar een stamppotje pee en juun zet ze ook graag op tafel, of een pannetje Zeeuwse mossels.
Heimwee
Ze geniet van het beste van twee werelden, maar voelt ze zich nu meer een Engelse of een Nederlandse? “Nou, ik ben wie ik ben. Voor de Brexit heb ik een tijdelijke verblijfsvergunning gekregen, tot juni 2020, daarna kan ik een verzoek doen voor een permanente. Er zijn ook landgenoten die de Nederlandse nationaliteit hebben aangevraagd, maar dat gaat me een stapje te ver. Ik ben en blijf een Britse. Maar mijn liefde voor Middelburg en Zeeland is wel groot hoor. Toen ik vorig jaar op vakantie was bij mijn familie zag ik op een gegeven moment een foto van Middelburg Winterstad langskomen, met het reuzenrad en de ijsbaan, en het mooie stadhuis op de achtergrond. Toen kreeg ik opeens heimwee. Dat gevoel had ik in die achttien jaar nog niet eerder gehad. Al moet ik er ook bij zeggen dat ik gek ben op de gezelligheid van Winterstad. Al die tenten en lichtjes, zo leuk!”
Inter Scaldis
Kelly houdt sowieso van gezelligheid. Volgende maand wordt ze veertig en pakt ze groots uit, met een feest voor vrienden en familie in het Schuttershof in Domburg. Dat ze haar verjaardag hier viert zegt misschien ook wel iets. Niet alle familieleden zullen erbij kunnen zijn, maar haar ouders zijn van de partij. En natuurlijk de vrienden van Inter Scaldis pipes and drums, plus een paar veteranen. Die mensen zijn een belangrijke rol gaan spelen in het leven van Kelly, mede dankzij haar liefde voor de doedelzak.
“Hoe dat zit? Ik speel al doedelzak sinds mijn achtste en ben dat altijd blijven doen. Met Inter Scaldis spelen we al jaren bij ceremonies voor veteranen. Met de leden van het 47 Royal Marine Commando Association heb ik een speciale band opgebouwd. Met hen ging ik zelfs mee naar een herdenking in Normandië. Hun waardering daarvoor is zo groot dat ik volgende maand zélf een ceremonie krijg. Ze schenken me als erelid een op maat gemaakte kilt van The Royal Marines. Heel bijzonder!”
Uitwisseling
De liefde voor het spelen van de doedelzak bracht Kelly ook naar Nederland. “Omdat Folkestone en Middelburg zustersteden waren, waren er regelmatig uitwisselingen van muziekverenigingen en sportteams. Tijdens zo’n uitwisseling kreeg ik een relatie met een Middelburgse drummer. Tien maanden later verhuisde ik naar een appartementje in Sint Laurens. Ik kende hier verder nog niemand en sprak nog geen woord Nederlands, maar binnen een week vond ik een baantje als algemeen medewerker bij Kasteel Westhove in Oostkapelle. Weer een maand later werd ik daar hoofd keuken. In 2003 ging ik bij Ter Reede werken, zo belandde ik weer in het werk dat ik in Folkestone ook al deed. Twee jaar geleden ben ik overgestapt naar SVRZ. Volgend jaar rond ik alsnog mijn opleiding tot leerling-verpleegkundige af. Dat wilde ik in Engeland al doen, maar door mijn plotselinge vertrek naar Nederland kwam dat er toen niet meer van.”
Baarsjesstraat
Tegenwoordig woont Kelly weer alleen, samen met haar twee dochters van zes en elf. Die gaan, zoals ze zelf zegt, boven alles. Ze woont in een van de Briëthuizen in de Baarsjesstraat, die op de nominatie staan om te worden gesloopt. Zoals veel buurtgenoten vindt Kelly het jammer dat de huizen gaan verdwijnen, maar ze heeft er ook wel begrip voor. Ze lijkt er niet erg mee bezig te zijn. Ze krijgt een tijdelijke woning aangeboden en ze mag terug naar het oude adres als er weer een nieuw huis staat. Prima.
Winterstad
Ze is wél bezig is met het grote verjaardagsfeest dat eraan komt. Daar ziet ze echt naar uit. Daarna kan deze goedlachse Britse (“Engelse ben ik alleen tijdens rugby, crickett en voetbal!”) zich dan weer gaan opmaken voor alle feestelijkheden van de decembermaand. Of ze Kerst nu gaat vieren in Folkestone of in Middelburg heb ik niet gevraagd, maar het zou zomaar eens kunnen dat ze hier blijft deze keer.
Met dank aan Middelburg Winterstad.
Geen zoekresultaten voor "{term}"
