Wij zijn De Stad! Een terugblik op die lange, warme zomer van 2026 in Middelburg
Een terugblik op het het hoogseizoen 2026 in Middelburg, aan de hand van onze eigen berichten vanaf mei. Het hoogseizoen begint natuurlijk pas veel later, maar we nemen mei ook mee, omdat er vanaf die maand al flinke pieken zijn als het gaat om evenementen, bezoekers van de stad, enzovoort.
Van 1 mei tot en met 27 augustus 2026 verschenen op wzds.z2d.nl 345 bijdragen. In mei waren het er 75, in juni 98, in juli zelfs 99 en in augustus tot nu toe 73. Gemiddeld ruim drie per dag. Je kunt dus gerust zeggen dat er nogal wat gebeurde.
Een stad die bijna voortdurend iets te vieren had
Het meest voor de hand liggende zomerbeeld is natuurlijk dat van de evenementen. Vanaf mei kwam de stad langzaam maar zeker op stoom, om in juni en juli bijna van het ene feest in het andere te rollen. Middelburg VÓLkoren, de Havendagen, ZeelandJazz, Pasar Janis Panjang, de Mosselfeesten, Rit & Rock voor de Molukken, City of Dance, de Folkloristische Dagen, Zeeland Klassiek, Mostly Modern Festival, de Mosselfeesten, de Zomerboekenmarkten, Culikaravaan, de kermis, Groovebox, Klepperpop, het ringrijden, de Abdij Zomeravonden: je vergeet bijna hoeveel er in een paar maanden tijd voorbijkwam.
En dat zijn dan alleen nog de grotere namen.
Daar tussendoor waren er parkconcerten, tentoonstellingen, markten, rondleidingen, lezingen, open dagen, kleine optredens, jubileums en buurtfeesten.
Het aardige is dat veel van die evenementen heel verschillende publieken trekken. Een bezoeker van Mostly Modern Festival komt niet noodzakelijkerwijs ook voor Dolle Donderdag, terwijl iemand die naar Groovebox gaat misschien niet vooraan staat bij het ringrijden. Maar samen zorgen al die evenementen ervoor dat de binnenstad vrijwel voortdurend door andere groepen wordt gebruikt.
Misschien was dát wel een van de kenmerken van deze zomer: er was niet één Middelburgse zomer. Er waren er tientallen tegelijk.
Juni en juli spanden de kroon
Juni voelde soms bijna als één groot stadsfeest. VÓLkoren was nog maar net voorbij of de Havendagen dienden zich alweer aan. Ondertussen waren er Pasar Janis Panjang, Jazz in de Wijk, amateurkunst, voetbal, buurtfeesten en Rit & Rock. In juli ging het gewoon verder, met Keti Koti, de verjaardag van de Vleeshal, de Folkloristische Dagen, City of Dance, Zeeland Klassiek, Mostly Modern, de Mosselfeesten en allerlei kleinere activiteiten.
De zomer van hitte en droogte
2026 was ook een warme zomer. Eind juni werd de City Trail vanwege Code Oranje en de hitte afgelast. Later zagen we hoe droog het werkelijk was. Cruiseschepen verlegden de routes vanwege de droogte en belandden in Middelburg, terwijl in de stad zelf steeds duidelijker werd hoe zwaar de bomen en ander groen het hadden. Tijdens de kermis vroegen we ons af of Dolle Donderdag 2026 misschien de warmste ooit was.
Een van de leukste collectieve momenten kwam niet uit een evenementenprogramma. Op 12 augustus stond Middelburg massaal naar de hemel te kijken vanwege de zonsverduistering. Eclipsbrillen waren nauwelijks nog te krijgen. Mensen stonden samen op straten, pleinen en terrassen omhoog te kijken en deelden brilletjes met onbekenden. De eclips verbond mensen zonder dat iemand dat vooraf had georganiseerd.
Een binnenstad die steeds verandert
Wie alleen naar alle feesten keek zou bijna vergeten hoeveel er ondertussen veranderde in de winkelstraten. In deze vier maanden schreven we over tientallen openingen, verbouwingen, verhuizingen, opvolgers, overnames en sluitingen.
TerStal en Madame Culi gingen open. Het nieuwe ZB Café opende. ’t Zusje kwam naar Middelburg. Vixen by Vanity opende in de Langeviele, Cosy Italy op Plein 1940 en Wellness Mare in de Nederstraat. Primera verhuisde naar de Segeersstraat. Pieces nam de plaats van Paprika in en opende de eerste Zeeuwse vestiging. De Kruimel volgde Soep & Sap op en Mellow Kitchen & Bar kwam op de plek van De Zwarte Ruiter.
Maar er waren ook afscheidsmomenten. Bijleveld Mannenmode liet weten er na bijna zestig jaar mee op te gaan houdden. ’t Lokaaltje kondigde het einde aan. Galerie Goeie Genade vertrok uit Middelburg. Andere ondernemingen kwamen te koop te staan. Het opvallende is vooral het tempo. Wie drie maanden niet in de binnenstad was geweest kon deze zomer op verschillende plekken zomaar moeten vragen: wat zat hier ook alweer?
Weinig leegstand
En toch: opvallend weinig leegstand. Juist daarom was het bericht van Locatus in mei interessant. Middelburg stond op dat moment op nummer vijf in de top 40 van Nederlandse steden met de laagste winkelleegstand. Dat past eigenlijk heel goed bij wat we ook deze zomer weer zagen. Er verdwijnen ondernemers, zeker. Soms verdwijnen ook geliefde namen. Maar vaak komt er vrij snel iets anders voor terug. De binnenstad lijkt voortdurend van samenstelling te veranderen zonder dat zij daardoor meteen leger wordt.
Zorgen en discussie
Dat wil overigens niet zeggen dat alles vanzelf goed gaat. We schreven ook over de zorgen van ondernemers, regelgeving, parkeren en bereikbaarheid. En over de vraag hoeveel toeristen er eigenlijk nog komen, terwijl het aantal hotelbedden groeit. Maar het simpele verhaal dat binnensteden alleen maar leeglopen, past in ieder geval slecht bij Middelburg, bleek ook dit hoogseizoen weer.
Ook de openbare ruimte veranderde. Een prachtig klein voorbeeld was de zonzijde van de Markt, die deze zomer feitelijk één groot aaneengesloten terras werd. Discussies waren er ook genoeg. Over het parkeerbeleid uiteraard, over handhaving en terrassen. Over het ingewikkelde kruispunt bij het station. Over sfeerbeheer en tijdelijk cameratoezicht rondom de Vlasmarkt.
Op weer andere plekken werd gebouwd en verbouwd: de Zuidsingel, Park Toorenvliedt, het oude stationsgebouw, de Hofpleinkerk, Cityhotel Wood en later de voormalige Vitritefabriek. Een stad is nooit af.
Geschiedenis schrijven
Er verschenen natuurlijk ook allerlei historische Middelburgse verhalen op wzds.z2d.nl. We doken geregeld Oud-Middelburg in, met foto’s van verdwenen winkels, straten, de wederopbouw en kleine details die op oude beelden ineens opvallen. We bekeken het oude stationsgebouw van binnen, schreven over de geschiedenis van Fongers in Middelburg, over de Kapoengang, de gestichten van Middelburg in 1857, gevelstenen van de Seismolen, een verborgen grafkruis aan de Herengracht en de oude schoorstenen van de PZEM.
Aan de Langeviele werd een winkelpand weer woonhuis én een klein Moluks museum. Bij het CBK kwam de zeventiende eeuw terug via kunst en historische gerechten. De Cat Tour leidde vervolgens weer tot een zoektocht naar oude kattengaten in Middelburgse pakhuizen. Dat soort verhalen bevallen ons misschien nog wel het best: je begint ergens aan en voor je het weet rolt het ene verhaal uit het andere.
Ook aandacht voor het minder mooie verleden
Keti Koti kreeg een plek op het Abdijplein. Rit & Rock voor de Molukken vierde de twintigste editie. In de Langeviele wordt aandacht besteed aan 75 jaar Molukkers in Nederland. Het koloniale verleden speelde een rol in de projecten van het zomeratelier bij CBK Zeeland. De Geschiedenisverhalen gingen deze zomer dus lang niet alleen over mooie oude gevels en verdwenen winkels. Het ging ook regelmatig over de vraag wiens geschiedenis we vertellen, wat een plek vroeger betekende en hoe dat verleden nog altijd doorwerkt.
Veel kleine gemeenschappen
Nog zoiets dat pas echt opvalt als je honderden berichten achter elkaar bekijkt: Middelburg bestaat uit een enorme hoeveelheid kleine werelden.
De dansers van Sessadance. De mensen van de 28e Wijk. De vrijwilligers van de Klepperhoeve. Rugbyers van Oemoemenoe. Kunstenaars rond Vleeshal en CBK. Muzikanten bij Muziekboerderij Vos. Ringrijders. Jeu-de-boulers. Stadstekenaar Cees van der Woude. De leden van de VOM. De organisatoren van Groovebox. Queer Cheer. De Cat Tour. Ga zo maar door. Iedere groep heeft zijn eigen geschiedenis, rituelen, vrijwilligers en enthousiastelingen. Misschien is dat uiteindelijk wel de rode draad van vrijwel alles wat we op Wij zijn De Stad doen. Niet de stenen maken de stad, maar de mensen die er steeds opnieuw iets van proberen te maken.
Niet alles was feest
Er waren en zijn ook zorgen. Kinderboerderij De Klepperhoeve bleek financieel in de knel te zitten. De opening van de inloopvoorziening van het Leger des Heils leidde tot vragen en zorgen in de buurt. Het Koorkerkgebied bleef onderwerp van gesprek. Er waren branden, babbeltrucs, stroomstoringen en ondernemers die stopten. Swim to Fight Cancer gaat ook dit jaar niet door in Middelburg en zoekt mensen om een nieuwe editie mogelijk te maken.
Ook dat hoort bij zo’n zomer. Een stad waar veel gebeurt is immers niet automatisch een stad waar alles goed gaat.
Maar als we één beeld moeten kiezen…dan waarschijnlijk tóch weer dat van de drukke straten en pleinen. Niet één specifiek festival of één evenement, maar gewoon het voortdurende gebruik van de stad. Mensen op de Markt, in het Molenwaterpark, op het Abdijplein, bij de haven, in de Langeviele, op de Vlasmarkt en het Koorkerkplein. Op terrassen, bij podia, op markten en tijdens rondleidingen. Soms met dertig graden. Soms in een stevig buitje. Met toeristen, maar vooral ook met heel veel Middelburgers zelf.
Dát is misschien wel de belangrijkste conclusie na het terugkijken op 345 verhalen: Middelburg werd deze zomer niet alleen druk bezocht; de stad werd vooral ontzettend intensief gebruikt.
En de zomer is nog niet eens voorbij.
Geen zoekresultaten voor "{term}"
