Deze stad, deze maand, 10 jaar geleden.
Wat hield ons en veel andere Middelburgers 10 jaar geleden bezig? In januari 2015 in ieder geval ook het buitenlandse nieuws. Een van de eerste berichten die we zagen bij het bladeren door het archief van die maand verwees naar een tweet van de toenmalige burgemeester Bergmann, waarin hij de stad opriep te komen demonstreren op de Markt, tegen ‘aanslag op vrijheid van meningsuiting’.
We krabbelden even aan ons achterhoofd, omdat we de context zelf hadden weggelaten in het bericht maar al snel wisten we het weer. “Natuurlijk! Een dag eerder was de aanslag op Charlie Hebdo gepleegd.” De beelden staan 10 jaar later nog op het netvlies gebrand. We herinneren ons dat we de stad uit waren die week. We verbleven in Lennik, in het Belgische Pajottenland. Dat plaatsje is onder meer bekend van het bijzondere café ‘In de verzekering tegen de grote dorst’ (‘het café met de langste naam en met de kortste openingsuren’).
Bij de demonstratie waren we dus niet, maar we keken die week veel televisie, daar in Lennik. Vol verbijstering. In november van dat jaar gebeurde dat nog eens, tijdens de aanslagen op onder meer Bataclan. In maart 2016 was Brussel aan de beurt. Schrikbarend. Als er zó dichtbij aanslagen worden gepleegd, en er veel angst en haat wordt gezaaid, dan is lokaal nieuws even wat minder relevant. Of is het juist een belangrijk tegengewicht voor de ellende op wereldschaal? Dat mag iedereen voor zichzelf bepalen.
Feit is wel dat de wereld gewoon doordraaide. In Middelburg waren we vooral bezig met de hoofdpijndossiers Bouwput, theater en Molenwaterpark. De wethouder maakte bekend dat inwoners betrokken zouden worden bij de herinrichting van het park. De politiek besliste twee weken later dat de schouwburg niet zou gaan verhuizen, maar zou worden verbouwd. We maakten er kort melding van. We wisten toen nog niet dat we er later bij zouden worden betrokken, toen gemeente Middelburg ons vroeg de sociale media rondom de projecten te verzorgen, onder de noemer ‘Plan Molenwater.’
Maar er waren meer kwesties die de gemoederen bezighielden, begin 2015. Er stonden heel wat meer winkelpanden leeg dan nu het geval is. Dat baarde veel mensen zorgen, ook de ondernemers. Er werd gezocht naar creatieve oplossingen, maar het tijd werd daar niet mee gekeerd. In januari verdwenen ook de DA en Schoenenreus van het toneel, bijvoorbeeld. Ook daarom kwam er een actieplan van gemeente Middelburg, dat die maand werd gepresenteerd, in de oude Schouwburg nota bene. Het plan is nog altijd te vinden, online. Bepaalde punten uit het plan werden later ook daadwerkelijk uitgevoerd. Er kwam veel meer sfeerverlichting, er werd ingezet op stadsacquisitie, enzovoort. Sommige horden bleken lastiger te nemen, zoals die, van de ultieme oplossing voor het parkeren van auto’s en fietsen, bijvoorbeeld. Die kwestie speelt anno 2025 nog steeds.
Er was gelukkig ook nog ruimte voor luchtiger zaken dan terreur, leegstand en meer van dat. Rijkswaterstaat maakte het Kanaal door Walcheren schoon. Heel Middelburg bakte. De stad stonk naar styreen. Il Pranzo werd geopend. De komst van het medisch centrum aan de Kalverstraat werd aangekondigd.
Ondertussen doken we in allerlei Middelburgse geschiedenissen. Die van straten of bepaalde winkel, of die van de stad als geheel. Bibliothecarissen voor het leven, eej!
In januari 2015 gingen we onder meer op bezoek bij Dille & Kamille, Bless, Ja Tassen en Littooij en van Eijk.
We zien nu ook dat we die maand zelf het heft in handen namen, en een website te startten, om de berichten van Wij zijn De Stad ook een archief buiten Facebook te geven. We claimden wzds.z2d.nl, omdat het domein .nl al weg was. Later dat jaar gaf de Vereniging Ondernemers Middelburg groen licht voor een professionele website. Wij zijn De Stad begon volwassen te worden!