Het labyrint als afspiegeling van het leven kent vele wendingen en gezichten.
We glimlachten gisteren, toen we bovenstaande reactie van Piet de Bruin lazen in Whatsapp. Hij reageerde op een opmerking van onze kant, waarin we te kennen gaven dat we van de oude situatie achter huize Toorenvliedt toch wat meer het grote ‘labryrintgevoel’ kregen.
Het labyrint in het park is namelijk opnieuw aangelegd. De struikjes hadden last van de buxusmot en er was wat gedoe over de locatie. Daarom is er nu een labyrint van keien en schelpen aangelegd, ook al omdat die variant minder onderhoud door vrijwilligers vraagt.
Piet heeft een goed punt. Veranderingen kun je soms maar beter accepteren en relativeren. Zo is het leven. Zoals het nu is, is het ook mooi. Al gaf Piet wel aan dat nog niet iedereen dat zo ziet of respecteert. Ondanks de verbodsbordjes zijn de eerste hondendrollen al aangetroffen in het nieuwe perkje. Zulke wendingen zijn wat lastiger te relativeren.
De ontwikkelingen in het park doen ons trouwens ook weer beseffen dat we het platform Middelburgers missen als kanaal. In januari 2020 schreven we nog tevreden dat de website en socials ervan waren gered van de ondergang, maar sinds december gebeurt er alsnog niet zo gek veel meer mee. Ok, de site is nog in de lucht voor dingen als doemee.middelburgers.nl, maar de tijdlijnen op Facebook en Insta zijn stil sinds december, en meer dan drie tweets zagen we sindsdien ook niet meer.
Tuurlijk, er zijn nog allerlei groepen en pagina’s van de afzonderlijke wijken, zoals T Zand – Stromenwijk – Rittenburg, maar we missen nu opeens weer een belangrijke informatiestroom, zo is het. Er zijn niet overal Pieten die ons persoonlijk attenderen. Ook websites kennen vele gezichten en wendingen, moeten we dan maar denken, maar soms zouden we toch ook willen dat goede dingen worden voortgezet. Sommige wendingen maak je zelf.
Enfin. Gelukkig hebben we de geschiedenis nog.