Hoe is het eigenlijk met het pand aan Lange Delft 125, waar tot mei Il Pranzo was gevestigd? Tot voor kort stond het te koop, maar sinds kort staat het weer te huur, bij Synchro Bedrijfshuisvesting BV.
Afgelopen zaterdag maakten we kennis met de nieuwe eigenaar, Isabelle Padmos. Ze vertelde dat zij het pand kocht als investering, en ook echt met de bedoeling om het te verhuren. Isabelle en haar man wonen nu nog in Zuid-Beveland, maar willen zelf ook in Middelburg komen wonen. Ze zijn gezwicht voor de alle charmes van de stad. Isabelle is een Vlaamse, maar ze woont al bijna dertig jaar in Zeeland. Dit is haar nieuwe thuis, zou je kunnen zeggen.
Na de rondleiding door het monumentale pandje, dat dateert van 1654, repten we ons meteen naar een jonge onderneemster elders in de stad. Zij zoekt al maanden naar een woning. Nu staan de bovenverdiepingen van Lange Delft 125 bewust aangeprezen als opslagruimtes, omdat ze voor bewoning wat klein en gedateerd zijn, maar met een beetje goede wil, en in goed overleg, kan er mogelijk wel iets gerealiseerd worden. Wij zagen het in ieder geval wel, al zal dat zeker niet aan ieders wensen of eisen voldoen.
De onderneemster zag het ook niet zitten. Niet vanwege de bovenverdiepingen, maar vanwege de ruimte beneden. Met haar winkel heeft ze behoorlijk wat vierkante meters nodig. De winkelruimte in de Lange Delft is een vierkante meter of 50. Dat is voor haar niet genoeg.
Niet voor iedereen dus misschien, maar het is toch een prachtig pandje, op een toffe plek. Alleen al van het uitzicht vanuit de kamers boven kan een mens vrolijk worden. De Lange Jan aan de ene kant, de Lange Delft aan de andere.
Voor deze gelegenheid doken we even in de kranten- en tijdschriftenbank van ZB Bibliotheek van Zeeland en in de beeldbanken van de ZB, het Zeeuws Archief en de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. Het aantal foto’s van het pand zelf valt tegen, maar over oude bewoners en huurders is er best veel te vinden. We kwamen tot 1811. Voor de jaren 30 had het pand als huisnummer A 92.
In dat jaar woonde er ene Hendrik Dormaar in het pand, de secretaris van de Kerkvoogden. Rond 1832 ene Janis Kanters, waar we verder niets over weten.
Dan in 1873 de gezusters Peij. Zij hadden een winkel in kinderspeelgoed. Daarna komt, rond 1889, HJ Nieuwenhuis. Hij runde een sigarenmagazijn, maar hij verkocht ook thee, bijvoorbeeld.
Dan, in de 20e eeuw, zien we mejuffrouw Heuseveldt in 1912, met een Tiroler Handschoenenmagazijn. Ze zat eerder in de Korte Delft. In 1914 wordt ze opgevolgd door mejuffrouw de Dreu, die ook handschoenen, shawls, kousen en zakdoeken verkocht. Deze dame en/of haar opvolgers (als die er al waren) zaten echt lang in het pand. Pas in 1981 is er een opheffingsuitverkoop. De Dreu bestond dus 67 jaar, als winkel! Zie ook het stukje bij Zeeuws Weerzien.
Vanaf dan volgen de huurders en uitbaters van het pand elkaar veel sneller op. In 1983 start juwelier en edelsmid De Gouden Nagel in het pand, van de heer Lesener. In de periode 1991-1993 is het de beurt aan snoepwinkel Olleke Bolleke. Die winkel wordt in 1995 opgevolgd door Snackbar Sabrina, van Sabrina Vriesema en Ashraf Mikhail, in die tijd ook een bekend gezicht van shoarmazaak Pyramide, een vroege voorloper van Pizza Amore in de Vlasmarkt. Na iets meer dan een half jaar krijgt de zaak alweer een nieuwe naam: Cafetaria Amanda.
Hoe lang dat cafetaria precies bestond is onduidelijk maar nog geen twee jaar, want in 1998 verschijnen er advertenties van La Cravate, een winkel in stropdassen en meer, van ene Wijnand en ene Antoinette. Die winkel wordt in 2001 dan weer opgevolgd door A Domani XL (toen nog zonder XL), van Christiaan Smit en Yvette Smit-Castenmiller. Zij namen pas afscheid van dit pand toen de tweede zaak aan de Markt ook al een tijdje open was. Later verkochten ze die ook.
In 2015, tot slot, startte Gaetano Di Colandrea van Mamma Mia Middelburg zijn Italiaanse lunchroom Il Pranzo. Jérémy Martin werd in 2020 zijn opvolger.
Wat een lijst eigenlijk he? En dan missen we dus nog gewoon anderhalve eeuw.
Rest dat bordje bij die mooie oude balk in de zaak. Op de plek van het pand zou vóór 1650 een steeg hebben gelegen. Of het nu ook echt een steeg was durven we niet te zeggen, maar op oude kaarten van vóór dat jaar is wel goed te zien dat de situatie toen heel anders was, ter plekke. Hoe dat precies zit is voer voor specialisten 😅
Historische foto’s: Beeldbanken ZB, Zeeuws Archief en Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed
Uitsneden oude kaarten: collectie Zeeuws Archief
Knipsels: ZB Krantenbank Zeeland