Vandaag stond er voor ons een wandeling door Middelburg Centrum op het programma. Een wandeling met onze burgemeester nota bene, Yvonne van Mastrigt. Zo’n afspraak is voor ons geen dagelijkse kost, kunnen we melden. We wisten op voorhand niet goed wat we konden verwachten.
Maar wat was het leuk!
Yvonne van Mastrigt werd in augustus officieel aangesteld bij Gemeente Middelburg en nam na afloop alle tijd om met heel veel Middelburgers kennis te maken. Joan Krüse maakte die avond foto’s voor ons, omdat we er niet bij konden zijn. Joan vertelde ons later dat de burgemeester had gezegd dat ze Wij zijn De Stad al een tijdje volgde, en graag eens met ons door de stad zou wandelen. Dat leek ons heel leuk, maar we hadden eerlijk gezegd niet de verwachting dat het al vlot zou gaan gebeuren.
Wel dus. Een maand geleden werden we gebeld door de gemeente, voor het inplannen van een afspraak. De burgemeester heeft een druk werkschema, daarom was de vraag of het misschien ook op een zaterdagochtend kon. Maar natuurlijk! Over de concrete invulling geen woord verder, maar dat vonden we juist wel tof. We zouden wel zien.
Vanochtend om half elf troffen we elkaar voor het bordes van het stadhuis. Toen we vroegen of ze speciale wensen had antwoordde ze dat het haar wens was dat we geen ‘u’ zouden zeggen, en haar bij de voornaam zouden noemen. Voor wat betreft de wandeling liet ze het helemaal aan ons over. “Maar liever mensen dan mooie gevels”, voegde ze eraan toe.
Uiteindelijk werd het een stadswandeling van bijna twee uur, voornamelijk door de winkelstraten. Op een paar plekken gingen we even naar binnen. Bij Goudsmid Bert van Wijk bijvoorbeeld, maar ook bij Vindsels, De Gouden Knop, Wooncafé, PLANTaardig, Minet en Seventy-Seven. Over al die korte ontmoetingen zouden we ook wel afzonderlijke stukjes kunnen schrijven.
Yvonne (we zouden hier toch bijna mevrouw van Mastrigt schrijven) is een vrouw met een brede interesse. Dat hoort bij haar functie, zeker, maar we merkten aan alles dat ze echt benieuwd is hoe dingen zitten, waarom mensen doen wat ze doen, enzovoort. Na drie maanden in Middelburg weet ze nog lang niet alles, maar als ze altijd zo veel vraagt en zo goed luistert, dan weet ze over een jaar bijna alles, vermoedelijk.
Het was lekker onbevangen allemaal. Bert stelden we voor als een Goudsmid die dol is op 1 april-grappen. Toen we hem voorstelden aan de burgemeester dacht hij even dat hij zelf in de maling werd genomen. Eenmaal overtuigd dat dit niet het geval was dook hij meteen onder zijn balie. Ambtsketens uit zijn tijd als docent dook hij op. Ambtsketens van flessenopeners. “Die heeft Gerrit Schoenmakers nog eens gedragen”, lachte hij. Yvonne van Mastrigt nu dus ook. Geen enkel probleem.
Over politiek spraken we slechts zijdelings. Deze kennismaking ging inderdaad vooral over de mensen van de stad, en over de evenementen. Onderwerpen als Winterstad, de Vlasmarkt en het uitgaansleven bespraken we dan weer wèl. De burgemeester was ook wel benieuwd naar Kerstnacht. In Seventy legden we het uit. Of zo’n feest aan haar besteed is durven we niet te zeggen, maar we sluiten zeker niet uit dat ze even een kijkje komt nemen links of rechts. Laat op de avond is ze ook al eens gesignaleerd. Deze vrouw ziet dingen graag met eigen ogen. Ze ís niet alleen laagdrempelig: ze wil dat ook gewoon zijn.
In Middelburg begint ze haar draai in ieder geval te vinden. Het huis in Groningen is verkocht. De definitieve woning in Middelburg komt daarmee ook in beeld. Ze ziet het burgemeesterschap van Middelburg als de laatste functie die ze zal vervullen binnen haar lange loopbaan. Misschien blijft ze daarna dan ook wel in Zeeland wonen, wie zal het zeggen?
Een volgende keer zullen we het haar vragen. Komt die keer er dan? Waarschijnlijk wel. “Zullen we over een jaartje nog eens een rondje doen?”, vroeg ze toen we afscheid namen. “Ja, leuk”, antwoordden wij. Dat komt vast en zeker goed, want we weten nu dat Yvonne van Mastrigt graag daad bij woord voegt. Tot de volgende!