Ah, daar is onze vriend weer! De bekendste Japanse sierkers (Prunus serrulata) staat weer in bloei in de Blindehoek. Deze boom valt onder wat men in Japan aanduidt met Sakura (桜).
Omdat deze prachtige boom jaar in, jaar uit terugkeert op Wij zijn De Stad nu ook eens een verhaal uit de Japanse mythologie, bij de beelden: de legende van Prinses Konohana Sakuya-hime (木花咲耶姫, wat zoveel schijnt te betekenen als ‘Zij die als bloemen bloeit’).
In de Japanse mythologie is Konohana Sakuya-hime de kami (godin) van de bloeiende kersenbloesem, de natuur, en de vergankelijkheid van het leven. Ze is een centrale figuur in het shintoïsme en wordt vaak geassocieerd met de sierkers, die in het Japans ook haar naam draagt: Sakuya betekent ‘kortstondig bloeiend’.
Sakuya-hime was de prachtige dochter van de berggod Oyamatsumi. Haar schoonheid was zo groot, dat zelfs de zonnegod’s kleinzoon Ninigi-no-Mikoto (de voorvader van de Japanse keizerlijke lijn) op slag verliefd op haar werd en met haar wilde trouwen.
Haar vader stelde hem echter op de proef: hij bood Ninigi twee dochters aan — Iwanaga-hime (godin van steen, symbool voor eeuwig leven) en Sakuya-hime (symbool voor vluchtige schoonheid).
Ninigi koos enkel voor Sakuya-hime, omdat zij jong en mooi was. Maar omdat hij de godin van steen afwees, werd de mensheid volgens de mythe sterfelijk. Had hij voor Iwanaga gekozen, dan zouden mensen even onverwoestbaar als steen zijn geworden.
De bloesem van de sierkers — prachtig, maar kortstondig — werd zo een symbool van de vergankelijkheid van het leven, de schoonheid van het moment, en het loslaten van de illusie van eeuwigheid.
Zei daar iemand ‘lente’?