Rust zacht, Petra
Oh Petra…Opeens ben je er niet meer. Wat een verdriet!
Het was zo’n bericht waarvan je het eerst niet wil geloven. Dat het vast niet klopt. Dat er een misverstand moet zijn. Want jij was er altijd. In de stad, in de wijk, op straat, online. Je hoorde gewoon bij Middelburg. Bij Dauwendaele. Bij Zuid. Bij ons.
Rond 1980
We kenden je al zo lang dat het moeilijk is om één beginpunt te noemen. Waarschijnlijk was het in de Parade-Super in Dauwendaele, toen wij nog ventjes waren en jij daar werkte. Ergens rond 1980. Jij kende iedereen, maakte een praatje, onthield gezichten en namen. Later zagen we je terug bij het tankstation aan de Roozenburglaan. Altijd vriendelijk, altijd geïnteresseerd, altijd even die blik van: hoe gaat het nou écht?
American
Maar pas in Bar American leerden we je iets beter kennen. Ook daar was je altijd, of in ieder geval heel vaak. In het begin dachten we dat je er werkte, omdat je steevast glazen liep te halen, of op een andere manier hielp in het café. Pas later begrepen we dat je dat deed omdat je het leuk vond. Omdat je betrokken was.
En zo was je dus overal. Niet omdat je het zo nodig wilde, maar omdat je het gewoon deed. Als gastvrouw, als vrijwilliger, als aanspreekpunt. Meestal niet in dienst, maar wel onmisbaar. Bij evenementen, bij de jazz, bij feesten in de stad. Je stond er. Achter de bar, of in de bediening. Soms op de achtergrond, maar altijd met hart en ziel.
Miss Middelburg
Het was een bizarre dag gisteren. Het eerste berichtje over jouw overlijden kregen we al vroeg, voor tienen. We konden onze ogen niet geloven. Maar het stond er echt. Natuurlijk dachten we ook meteen aan een eerbetoon op Facebook. Dat was nu eenmaal je tweede thuis, met al die lokale en regionale groepen die je daar al jaren vol passie beheerde. Maar we wilden eerst contact met je man, Chris, zonder hem meteen te storen. Dat is gewoon niet gepast, vinden we.
Maar in jouw geval Petra, als Miss Middelburg, was er geen houden aan. We zagen het nieuws op Facebook al binnen een uur exploderen, terwijl het via de chatkanalen berichtjes met vragen regende. “Is het echt waar?” Het was echt waar. Rob bevestigde het droeve nieuws als eerste. Je maakte hem een paar weken geleden medebeheerder van al je groepen op Facebook. “Voor als me eens iets overkomt”, had je er bij gezegd. Had je een voorgevoel? Of was je gewoon precies op tijd? We zullen het waarschijnlijk nooit weten, maar feit is dat je precies op tijd handelde.
Koningin van Hyves
Maar we weten wel bijna zeker dat je dat beheer niet zomaar deelde. Je hield het heft online graag in eigen handen. Aanvankelijk moest je niets hebben van Facebook. Je was de koningin van Hyves, weet je nog? Hoeveel pagina’s had je daar ook alweer in beheer? Een stuk of negentig toch? We weten nog goed dat je ons bij jou thuis uitnodigde, om te helpen bij het uitzoeken of die pagina’s gearchiveerd konden worden, toen Hyves ermee stopte. We wisten niet wat we zagen. Je pagina over de Stones had een miljoen volgers. En dat in het tijdperk van vóór de influencers, de TikToks en wat al niet meer. Niet gek dat je daar zelfs vorig jaar nog Hart van Nederland mee haalde.
Een lopend vuurtje, ook offline
Uiteindelijk vond je ook op Facebook je weg weer, en bouwde daar gewoon verder aan vermaak en verbinding. Je snapte dat een sociaal netwerk altijd draait om mensen, ook om mensen die niet online zijn. Dat merkten we gisteren ook. Online ging het verdrietige nieuws snel rond, maar op straat ook. Eenmaal in de stad begonnen bijna alle mensen die we tegen het lijf liepen er meteen over. We werden zelfs op afstand bevraagd, roepend: “hebben jullie het gehoord?” Het nieuws was ingeslagen als een bom, in korte tijd, bij heel veel Middelburgers. Als een lopend vuurtje ging het.
Trots
Om een of andere reden denken we dat het je had vervuld met trots, als je had kunnen zien hoe het nieuws over jou zich gisteren verspreidde. Een beetje zoals je trots was op je werkjubileum, of op het lintje dat je vorig jaar kreeg. Het bewijst hoe bekend en geliefd je was. Bij oude duivenmelkers en collega’s, bij al die rockers en bij al die klanten van ‘de pomp’.
En bij je gezin en familie natuurlijk. Bij hen nog het meest. Vanochtend spraken we Chris. Hij klonk gebroken en zeer verdrietig, maar hij probeert zich te vermannen en te zorgen voor een afscheid waar je ook trots op zou zijn geweest. Een afscheid dat je verdient.
We wensen Chris, jullie zoon, en de rest van de familie heel veel sterkte met het verlies.
En jij Petra: bedankt voor alles. Jij blijft De Stad. Rust zacht.
NB: de uitvaart van Petra is op dinsdagmiddag 16 december. Details zijn morgen te vinden in de rouwadvertentie die ook in de krant zal staan.
Naschrift
Naschrift 21 december 2025: de woorden van dank van de familie:
Geen zoekresultaten voor "{term}"
