Op bezoek bij…galerie Anne Donkersloot
Donkersloot. Toen we de naam van de nieuwe galerie in de Herenstraat voor het eerst hoorden, een paar weken geleden, mompelden we ‘m nog een paar keer. Waar kenden we die naam toch van? Opeens wisten we het weer. Een jaar of drie geleden waren we eens op bezoek bij Eric Rotte, in zijn zaak Warstaal in Grijpskerke, en zagen daar een prachtig doek met een afbeelding van gitaarheld Jimi Hendrix. Dat leek ons wel wat, voor aan de muur. Toen Eric echter vertelde wat het doek moest kosten trokken we een beetje bleek weg. Daar moesten we bijna een maand voor werken! We kochten het dus toch maar niet, maar mooi vonden we het. De naam van de verantwoordelijke kunstenaar bleef ook hangen: Peter Donkersloot.
Ooit een saxofoonwinkel
Toen we tijdens de laatste Kunst en Cultuurroute Middelburg op bezoek gingen bij de galerie begrepen we al snel dat onze associatie zo gek nog niet was. In het pand, waar voorheen altijd de saxofoonwinkel van Bram Geene was gevestigd (hij is nog steeds eigenaar van het pand), wémelt het van de werken van Peter Donkersloot. Toen we bij de eigenaresse van de galerie, Anne Donkersloot, informeerden of hij soms familie is, bevestigde ze dat: “Peter is mijn broer”. Dat was ook meteen de reden waarom Anne de naam van de galerie al kort na de opening veranderde van Galerie Donkersloot naar Galerie Anne Donkersloot Middelburg. Van die eerste zijn er namelijk al meer in Nederland, dat schept maar verwarring. Maar ze verkoopt dus wél zijn werken, ook in kleinere varianten, die iets makkelijker zijn op te hoesten.
Maffe vogels
Toch moet je de galerie niet zien als een dependance van Peter. De schilderijen van Anne zelf hangen er ook, die maakt ze ter plekke. We weten te weinig van kunst om iets zinnigs te zeggen over de stijl maar we vonden haar werk zonder meer fraai. Of misschien nog beter gezegd: leuk. We bleven even hangen bij de miniatuurtjes van maffe vogels. “Die verkopen prima”, meldde Anne. Dat konden we wel snappen. Wie wil er nou geen schilderijtjes waar je een beetje vrolijk van wordt?
Herenstraat
Wij werden ondertussen ook vrolijk van Anne zelf. Nadat ze ons de kelder had laten zien (“wat zal ik daar nu toch eens mee gaan doen?”) kletste ze voor de deur nog even verder met ons. We hadden het over de geschiedenis en de mogelijkheden van de Herenstraat. We waren het erover eens dat het mooi zou zijn als het pand tegenover de zaak ook weer eens verhuurd zou worden. Vroeger zat daar onder meer café De Poort, nu staat het daar maar leeg te staan, met alleen nog wat saaie interieurresten van de vorige bewoner, Swiss Figure.
Lucien
Ondertussen bood Anne ons een heerlijk pruimpje aan, en kletste en passant wat met de buurvrouw die uit het raam hing. Heel even voelde het zoals het ook wel eens voelt in steden in Zuid-Europese landen, waar iedereen op straat leeft, met elkaar babbelt, én tolerant is. Dat bleek Anne ook te zijn. Toen we haar vroegen of de bovenste verdieping van het naburige pand ook van haar was zei ze dat dat niet het geval was. “Daar woont Lucien”. Wij vroegen of dat soms die gitarist met dat lange haar was. “Jazeker, die slaapt vast nog. Hij zat vanochtend om zeven uur nog gitaar te spelen in ieder geval”. We zagen geen enkel spoor van ergernis op haar gezicht.
Middelburg rocks
Kortom: de kroeg en de saxofoons zijn verdwenen uit de Herenstraat, maar er is nog volop muziek, zowel in beeld als in geluid. Om dat te vieren zetten wij nu maar eens een lekker plaatje van oom Jimi op, en denken met een grijns aan de pruimen van Anne en aan een gitaarsolo van Lucien. Middelburg Rocks!
*Noot: 4 foto’s bij deze bijdrage zijn van Anne zelf, de laatste foto maakten we drie jaar geleden gemaakt in Grijpskerke
Geen zoekresultaten voor "{term}"
