Ondernemers van toen: hoe de familie Visser 70 jaar lang bij de tijd bleef in de Langeviele
Oh, wat was het leuk gisteren, om kennis te maken met John Visser en zijn moeder, mevrouw Saar Visser-Volkers. Het kan bijna niet anders dan dat we de twee in het verleden wel eens eerder zagen, in de winkels die de familie vroeger had in Middelburg, maar het voelde toch als een eerste keer. Aangenaam!
De familie Visser
De afspraak in de brasserie van De Drvkkery kwam voort uit eerder online contact met John, die in maart een filmpje van de Langeviele met ons deelde, uit de archieven van zijn ouders. In de chat vertelde John dat hij ons, via zijn moeder, ook nog wel aan wat oude foto’s van de winkels van zijn ouders kon helpen. Zij waren vanaf 1964 de eigenaars van winkel in schilder- en tekenmaterialen in de Langeviele, die geleidelijk zou uitgroeien tot een van de grootste speelgoedwinkels van de stad, later ook wel bekend als Wigwam en De Speelboom. Na de verkoop van de speelgoedwinkel in 1996 keerden Hans en Saar Visser terug naar hun oorspronkelijk handel, onder de naam Visser Art. In 2001 gingen ze met pensioen.
Kunsthandel Piet Visser
Al snel in het gesprek merkten we dat mevrouw Visser een zeer goed geheugen heeft en haar verhaal gemakkelijk vertelt. Bij het zien van de eerste foto op de iPad van haar zoon stak ze meteen van wal, met het verhaal van haar schoonvader Piet Visser, die in de vroege jaren 30 in Middelburg (de crisis) begon met onder meer het maken van damborden, boenwas, lampen, en meer van die dingen. Na enige tijd verhuisde hij van de (nu verdwenen) Burgemeester Takstraat naar de Langeviele, waar hij zich verder ontwikkelde tot lijstenmakerij en kunsthandel, die het werk van allerlei bekende Zeeuwse kunstenaars etaleerde bovendien.
Visser Speelgoed
Mevrouw Visser kwam in 1959 in dienst bij Piet. Toen hij in 1964 overleed namen zij en haar man Hans (die zelf eigenlijk militair was) de zaak over. Het stel hield de handel in schilder- en tekenmaterialen altijd hoog in het vaandel, maar vanaf de jaren 70 kwam de nadruk toch steeds meer op speelgoed te liggen. De winkel groeide met het jaar, waardoor de verhuizing naar een groter pand niet uit kon blijven. In april 1987 werd een veel grotere winkel geopend aan Langeviele 8, het pand waar nu, 38 jaar later, Omoda is gevestigd.
Mooie herinneringen ophalen
Over de kunsthandel en winkel in teken- en schildermaterialen kon mevrouw Visser ons ook heel veel vertellen, maar we belandden al snel op een afslag waar we een beetje in bleven hangen: het speelgoed en ‘de rages’ uit onze eigen jeugd. Mevrouw bleek zich werkelijk álles wat we noemden nog te herinneren. We hadden het over die smalle kunststof skateboards, van eind jaren 70, maar ook over Rubik’s Kubus, die gekleurde werpballen, de eerste videogames, Smurfensnot, en nog veel meer.
Smurfensnot
Mevrouw Visser herinnert zich al die dingen niet alleen; ze heeft er in veel gevallen ook nog een verhaal bij. Toen wij begonnen over smurfensnot begon zij over die zwarte kunststof spinnen, die je tegen glas kon gooien, waarna ze langzaam naar beneden ‘kropen’. Oh ja! Die waren we dus zelf al bijna vergeten. Dat smurfensnot dan weer niet, al bleek later op het terras wel dat we twee dingen door elkaar hadden gehaald. Smurfensnot kon je zelf maken, het spul wat wij bedoelden heette Slime of simpelweg Slijm. Het bestaat nog, zien we nu.
Altijd met de tijd mee
Het was heerlijk om mevrouw Visser over dit soort dingen te horen praten. Ze moet een hele goede verkoopster zijn geweest, met oprechte belangstelling voor de producten die ze verkocht én voor de mensen die het kwamen kopen. Vlak zoon John echter ook niet uit. Hij hielp ook jaren in de zaak, en had zelf ook nog een paar jaar zijn eigen winkel in modelbouw, in de Gravenstraat. Op de momenten waarop we twijfelden over de naam van een product, vulde hij ons meteen aan. “Die oude spelcomputer van Philips? De Videopac!”
We schoten hoe dan ook van de ene naar de andere flashback, met een grote grijns. Juist dat gegeven deed ons beseffen dat de familie Visser in al die jaren steeds met de tijd is mee blijven gaan. Ze hadden, als ondernemers, altijd een vinger aan de pols van de tijdgeest. Toen we vanochtend in ZB Krantenbank Zeeland op zoek gingen naar oude advertenties van de Vissers werd dat beeld bevestigd. Ze adverteerden veel, en haakten altijd in op trends. Ook op kunstgebied. Nu eens een Bob Ross Demonstratie, dan weer een verwijzing naar een cursus van Teleac. Als het de sport was om mensen aan een schilderhobby te helpen, dan waren de Vissers topsporters.
Een half verhaal…
Terug in de chat begrepen we vanochtend van John dat mevrouw Visser eigenlijk nog wel meer had willen vertellen. Wij op ons beurt hadden best nog meer willen vragen. Misschien moesten ook nog eens gaan voor een deel twee.
Zeker is in ieder geval wel dat het verhaal over 70 jaar familie Visser in de Langeviele veel groter is dan tien alinea’s. En dan zijn we nog niet eens begonnen over zoon Michael Visser, met wie we vroeger op school zaten! En we hebben nog helemaal niks gezegd over onze hang naar Playmobil vroeger, in plaats van naar LEGO. Ook daar hadden we het nog uitgebreid over. De kinderen van de Vissers kregen heus niet zoveel meer speelgoed dan andere kinderen, maar in het voordeel waren ze wel degelijk. Zo kreeg Michael dat piratenschip van Playmobil na lang zeuren dus uiteindelijk wél. Pa en ma moesten toch een beetje compenseren dat ze altijd zo hard aan het werk waren.
Van alles het meeste, van alles het mooiste
Nu ja, dat is misschien iets voor een volgende keer. We bedanken mevrouw Visser en John in ieder geval hartelijk voor de mooie verhalen en alle foto’s. We kregen er meer dan 100. Ze zijn niet allemaal even scherp, maar dat mag de pret niet drukken. Ze geven een prachtig inkijkje, in een mooie tijd. Of om er maar eens een Visserslogan uit een oude advertentie tegenaan te gooien: ‘van alles het meeste, van alles het mooiste’!
Historische foto’s: collectie familie Visser
Knipsels: ZB Krantenbank Zeeland
Geen zoekresultaten voor "{term}"
