Vanaf vandaag exposeert de Middelburgse Nicole Verhoeven een week lang in de Kloostergangen van de Abdij in Middelburg. Het was jaren terug al de bedoeling dat ze dat zou doen, maar om verschillende reden ging dat toen niet door. Wij spraken haar onlangs kort in haar woning en atelier in Dauwendaele, op het moment dat bij Bliek Meesterbakkers de brand uitbrak. In haar tuin roken we een vreemde, synthetische brandlucht. Even later hoorden we loeiende sirenes, waar het geluid voorlopig niet van weg zou sterven.
Aan de muur in haar huiskamer hangen portretten die Nicole Verhoeven (59) de afgelopen jaren maakte. “Ik ben pas op mijn 51e echt begonnen met schilderen,” vertelt ze. “Daarvoor zat ik in de wereld van vormgeving en design. Ik deed industriële vormgeving aan de kunstacademie en werkte daarna in de standbouw en bij reclamebureaus. Altijd creatief, maar toch meer grafisch. Schilderen kwam pas later – toen mijn dochters het huis uit waren en ik er zelf meer ruimte voor kreeg.”
Die late start heeft een bijzondere reden. Nicole vertelt open over een moeizaam co-ouderschap en het verlies van contact met haar kinderen. “Dat was zwaar. Maar juist daardoor pakte ik het schilderen weer op. Voor mij is het mindfulness, een manier om in balans te blijven. Het helpt me.”
Schilderen gaat niet vanzelf. “Ik heb reuma, dus ik kan maar een paar uur per dag werken. Soms een dag wel, dan weer een dag niet. Maar juist daarom zijn die momenten in mijn atelier extra waardevol. Ik verdwaal in mijn schilderijen – vooral in portretten. Ik schilder gewoon na wat ik zie. Dat werkt bijna therapeutisch. Het is helend.”
Hoewel haar werk vaak groot en imposant is, benadrukt ze dat ze geen commerciële kunstenaar is. “Ik ben daar eerlijk gezegd heel slecht in,” lacht ze. “Ik heb een website, maar daar staan niet eens prijzen bij. Ik schilder omdat ik het moet doen. Natuurlijk verkoop ik wel eens een werk, maar ik leef er niet van. Ik ben volledig afgekeurd en schilder omdat het me gelukkig maakt.”
Toch valt haar werk steeds vaker op. Ze werd gevraagd voor exposities, onder andere in de Kloostergangen. Vanaf vandaag (11.00 uur) is haar werk daar ook werkelijk te zien, een week lang. Wie haar schilderijen eenmaal ziet, vergeet ze niet snel. Grote, intense doeken met een heel persoonlijke lading.
Nicole ziet zichzelf niet als iemand die voortdurend in de spotlights hoeft te staan. Ze zit nauwelijks op Instagram, en Facebook gebruikt ze spaarzaam. “Ik ben gewoon meer bezig met schilderen dan met posten. Misschien ben ik wat dat betreft een luie donder,” zegt ze met een glimlach.
Maar dat maakt het verhaal misschien juist zo mooi: een vrouw die na een leven in de designwereld, persoonlijke tegenslagen en gezondheidsproblemen haar eigen weg vond – met penseel en verf. “Schilderen is voor mij geen luxe of hobby. Het is mijn manier om in het leven te staan. Het is mindfulness.”
