Marjolein is De Stad!
Marjolein is De Stad!
Iedereen die ons volgt weet het: we hebben een groot zwak voor ZB Bibliotheek van Zeeland. Dat is niet alleen omdat we er anno 2023 nog steeds mee samenwerken, nee, dat is vooral omdat we er zelf ook 10 jaar werkten, tussen 1999 en 2010. We houden van dat instituut. Toen, nu en straks. Het is niet anders.
Vandaag kwam ons ter ore dat Marjolein van Soelen haar laatste werkdag had, bij de ZB.
Marjolein? Marjolein!
Zij is, wat ons betreft, een van de iconen van de bibliotheek, en we denken dat er na al die jaren, bij wel meer mensen een lichtje gaat branden bij haar naam. Ze was er altijd, voor iedereen. 48 jaar lang. Ze begon op haar 14e als opruimhulp, in de bieb in de Molstraat, bij ‘juffrouw Keller’. In 1975, na het behalen van haar diploma, kon ze aan de slag bij de bibliotheek.
We gingen vanmiddag even buurten bij onze oud-collega. Dat vond ze heel gezellig, maar ze bleef wie ze is. Klanten gaan voor. “Eerst even Henk helpen hoor!” De vraag kregen we niet mee, maar Marjolein ging ervoor. Dat beeld bevestigde haar antwoord op de vraag ‘wat was je hoogtepunt in die 48 jaar?” Marjolein weigerde het in één moment samen te vatten. “Maar weet je?”, zei ze stellig, “In die 48 jaar kreeg ik de meeste voldoening van mensen die hier kregen waarvoor ze gekomen waren. Mensen van 0 tot 90 jaar oud!”
Wij kennen deze vrouw niet anders, eerlijk gezegd. Altijd op haar plaats, altijd klaar om te helpen. Ze maakte alles mee, in de loop van de jaren. Er waren ook wel eens mindere tijden misschien, maar daar staat Marjolein liever niet al te lang bij stil. Liever vertelt ze met een grijns hoe ze specialist werd in het zoeken naar bladmuziek, zonder een noot te kunnen lezen. Soms is kunnen zoeken belangrijker dan weten wáár je naar zoekt. Marjolein werd er in mum van tijd een specialist door.
Maar ze was overal hè. Een collega van de klantenservice, een kracht bij de Onderwijs Bibliotheek Dienst. Heus, ze deed van alles in al die jaren, maar het liefst hielp ze de bezoekers toch, van achter de balie.
Daar zat ze vanmiddag nog steeds. Stralend. Alleen dat al is zo mooi. Houdt het dan helemaal op, na vandaag? We durven niks te garanderen, maar we hoorden een paar collega’s fluisteren dat ze vanaf januari een puzzelcafé gaat organiseren in de ZB. Als vrijwilliger dan toch. Dat is vooral omdat ze zo dol is op legpuzzels!
We horen het je al zeggen: “mooi hoor, maar kan ze niet gewoon afscheid nemen na al die jaren?” En of ze dat kan! Vanaf vandaag is het mooi geweest. Tuurlijk stopt ze. Maar ze blijft in Middelburg. En ze blijft in de buurt van het gebouw waarin ze al die jaren werkte.
“Maar eerst eens even drie weken naar Spanje hoor!”
Dat is ook Marjolein. Een heerlijke collega was het, die oprecht snapt dat de klant centraal zou moeten staan.
Bedankt Marjolein! Geniet van je pensioen!
Foto’s Marjolein in tijden van weleer: ZB Beeldbank Zeeland
Geen zoekresultaten voor "{term}"
