Tot de nieuwjaarsborrel van de VOM, bij Wijnbar Vini, hadden we nog nooit gehoord van In Zaken. Die avond hoorden we naam van deze ‘accountants en adviseurs’ voor de eerste keer, toen ons werd verteld dat het bedrijf zich recent bij de ondernemersvereniging had aangesloten. “Ze zitten in de Kuiperspoort”, werd er aan toegevoegd.
Dat maakte ons meteen nieuwsgierig naar het adres. Het bleek te gaan om Kuiperspoort 22B. Dat huisnummer maakt onderdeel uit van het grote, voormalige pakhuis genaamd Borneo, dat ook huisnummer 20 en 22 omvat. Daarover straks meer.
Eerst iets over In Zaken zelf. Het bleek achteraf niet zo heel vreemd dat we naam nog niet eerder hadden gehoord, want het bedrijf vestigde zich vorig jaar pas in Middelburg. Het werd twaalf jaar geleden echter al opgericht in Zeeuws-Vlaanderen. In ruim tien jaar groeide het uit tot een club met ruim vijftig medewerkers met vestigingen in Terneuzen, Hulst, Breskens, Breda en Middelburg. Oprichters Barry Sutin en Hans Rosseel wilden het graag anders doen binnen de traditionele, weinig innovatieve accountancywereld. Hun uitgangspunt: het moet eenvoudiger, transparanter én digitaler kunnen.
Zo legde Barry het ook uit tijdens ons kennismakingsbezoek: “we willen laten zien hoe anders accountancy kan zijn. Geen balies, geen formeel gedoe, maar duidelijkheid, goede koffie en een warme ontvangst. De hebben de ambitie om (accountancy-) wereld mooier maken. We gooien het traditionele accountantsmodel letterlijk om: vaste abonnementen zonder kleine lettertjes, maar mét standaardisatie en slimme automatisering, én vooral een menselijke benadering. We gaan voor radicale duidelijkheid.” Geen poeha dus. In een advertorial van Exact, bij BNR, licht Barry zijn verhaal nog wat uitgebreider toe.
Anno 2026 is de rek er zeker nog niet uit bij In Zaken. Groei is er nog steeds. We werden hartelijk ontvangen, in de fraaie lage kantoorruimte van het bedrijf, daar niet van, maar alle medewerkers waren druk aan het werk, dat was wel duidelijk. Een van hen vertelde dat hij al dagen op rij bezig was met het begeleiden van nieuwe klanten. En dat terwijl het team nauwelijks aan acquisitie doet. Mond-tot-mondreclame is het grote geheim.
De meeste nieuwe klanten vinden In Zaken op die manier, maar veel nieuwe medewerkers ook. Een korte rondvraag leerde ons dat de meeste van hen eerder bij andere accountants werken. Ze maakten de overstap vanwege de sfeer bij en de werkwijze van In Zaken. Het was er het moment niet voor, maar we hadden er graag nog even over doorgepraat tijdens een potje flipperen. Want die zagen we natuurlijk meteen, bij binnenkomst. Een werkende Independence Day. Woohoo!
En dan dat pand! De balken in het plafond zijn prachtig. En krom. Later begrepen we van architect Johan de Koning (ja, hij weer) dat er bij de boom ook gewoon boomstammen werden gebruikt die nauwelijks tot balk waren bewerkt. Dit omdat het pand oorspronkelijk als pakhuis zou fungeren. Daarom was de functionaliteit belangrijker dan de schoonheid van het geheel.
We hadden verwacht na ons bezoek online meer dan genoeg oude foto’s of andere documenten over Kuiperspoort 20-22 te vinden, maar dat viel vies tegen. De straat mag dan vaak gefotografeerd worden; beelden van het oude VOC-pakhuis zijn best schaars. In de ZB Tijdschriftenbank Zeeland vonden we echter wel een artikel in Zeeuws Tijdschrift, van april 2006, met onder meer de passage:
Het opvallende gebouw uit circa 1660 dat eigenlijk een schip had moeten zijn, werd door Johan de Koning in de periode 2002-2004 in opdracht van Woongoed Middelburg verbouwd tot de transparante en prikkelende kantoor- en werkruimte die het nu is.
Dat was voor ons genoeg om even met Johan te bellen. Hij kon ons inderdaad wel meer vertellen over die periode. Op zijn eigen website is er ook iets over te lezen. In een paar toegevoegde knipsels ook. De zes kleurenfoto’s na de collage zijn uit dié periode.
Via ZB Krantenbank Zeeland hadden we al ontdekt dat eerder Stichting Beeldende Kunst (met o.a. de Kunstuitleen) in het pand hadden gezeten. Een foto van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed leerde ons dan weer dat het gebouw ook een tijdje het magazijn was van de firma Stokvis, dat een winkel had op de Markt in Middelburg. De geschiedenis van het pand in de jaren voor 1950 bleven echter wat schimmig. Johan wist te vertellen dat het pakhuis aanvankelijk vooral werd gebruikt voor de opslag van bijvoorbeeld specerijen, maar later ook voor andere dingen. “Vraag het maar eens aan Karel Meertens, die weet er meer van.”
Ah, Karel! We mailden hem meteen. We kregen al vlot een reactie:
“Tja, daar weet ik het nodige van; rond 1900 was het gebouw bij mijn grootvader in gebruik als stoomkoffiebranderij en later (1907) als veevoederfabriek. “Walchersch Ochtendvoer” was een begrip (zelfs nationaal) bij kippenfokkers en ‘paardenbrood’ was ook een succesartikel, tot zelfs in de Limburgse kolenmijnen, waar paarden ondergronds als transportmiddel ingezet werden. Ik kan er nog veel meer over vertellen, maar in bijlage alvast wat info en plaatjes,”
De plaatjes bleken we deels al te kennen, omdat ze ooit werden gedeeld op Facebook. De oude pakhuizen op het Bellinkplein, die te zien zijn op een oude prent, die konden we toen plaatsen, maar we legden nooit het verband met met het grote gebouw erachter. Een plattegrondje van Johan laat dan weer zien hoe dicht die twee locaties vroeger bij elkaar lagen…en hoeveel kleiner het Bellinkplein vroeger was. Weer wat geleerd! Bedankt heren!
Foto’s: Wij zijn De Stad, Johan de Koning, Karel Meertens, Beeldbank Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, Beeldbank Zeeuws Archief
Knipsels Ons Zeeland 1927: ZB Tijdschriftenbank Zeeland