Jawel, daar zijn de gezochte beelden van Steenhouwerij De Kuijper! Je weet wel, het bedrijf dat tot 1989 was gevestigd in de Sint Barbaragang, met ook een ingang in de Nieuwstraat. We bemachtigden deze beelden dankij de dochter van oud-eigenaar Cor de Kuijper, Caty de Kuijper, en haar man Maarten Arts. Zij leenden twee famlie-albums aan ons uit.
In een mail haalde Caty eerder deze week een paar herinneringen op. Ze schreef:
“De steenhouwerij is gestart op de Schoorsteenvegerssingel door mijn opa, J. de Kuijper, of misschien zelfs wel door diens vader, maar dat weet ik niet. Begin 1950 werd een nieuw, groter terrein gevonden aan de Sint Barbaragang/Nieuwstraat 26. Mijn ouders woonden op nr. 22, boven, met achter een balkonnetje waar vandaan je uitkeek op het steenterrein en de werkplaatsen.
De Sint Barbaragang liep toen nog met een bocht; achterlangs de woningen van Nieuwstraat 18, 20, 22 en 24 en kwam uit in de poort op Nieuwstraat nr 26. Waar nu de Gasthuiskerk op de hoek van de St. Barbaragang is, waren vroeger winkeltjes, ook langs de muur van de kerk in de Nieuwstraat. Het ‘steen’terrein was ons, van mijn broer Jan en mij en vriendjes en vriendinnetjes, speelterrein. Verstoppertje, tikkertje, het kon allemaal. Als je viel, was het meestal wel hard.
De nieuwe steenvoorraad, hardsteen, travertin, graniet, marmer [soms uit Carrara] kwam in het begin per trein naar Middelburg, werd op het station overgeladen op een sleperswagen met paarden ervoor en handmatig, met spierkracht, gelost met houten planken en rollen. Het ging dan van He Ho met stalen staken en dan rolde zo’n plaat met donderend geraas van de wagen af. Het was een heel werk en het vergde ook een aantal dagen voor de klus geklaard was. Het was altijd een opluchting als er geen serieuze ongelukken gebeurd waren..
Mijn vader heeft ook nog Betonboorbedrijf de Kuijper opgericht. Bestaat nog steeds, je ziet daar soms nog wel een auto van door Middelburg rijden. Dáár weet ik nog wel een erg grappig verhaal over.
Er moest in een woonhuis een gat in een plafond gemaakt worden voor een kachelpijp. De heer des huizes had op de eerste verdieping op de vloer én in de woonkamer op het plafond aangetekend waar het gat moest komen. Onder het gat in de woonkamer werd een kuip geplaatst die het uitgeboorde betonblok en water van het boren (om te koelen) moest opvangen.
De steenhouwer had zijn bedenkingen bij de juiste plaats waar op de eerste verdieping geboord moest worden maar volgens de bewoners was het goed uitgerekend. Het boren begon en het betonblok wat uitgeboord werd, viel náást de kuip en óp het aquarium ernaast. Helaas, een enorme ravage en beteuterde bewoners.”
In een PZC-artikel over het pensioen van Cor de Kuijper vertelt hij zelf ook een paar dingen over zijn loopbaan als steenhouwer. Hij klinkt als iemand die het oude en zware handwerk toch mooier vond dan het werken met machines. Je vindt het in ZB Krantenbankzeeland, in de krant van 15 augustus 1989.
Op de foto’s zie je veel verschillende dingen. Behalve beelden van het bedrijfsterrein en een paar medewerkers ook een reeks van bankgebouwen in de regio (herkent iemand de locaties?). Al die foto’s werden gemaakt door de fotograaf Jo Marinissen, de vader van Rob Marinissen.
Je ziet ook een foto van de werkplaats achter het Stadhuis, waarover we eerder de vraag kregen die dit alles in gang zetten. Verder onder meer het plaatsen van het kunstwerk voor ZB Bibliotheek van Zeeland, het vervoer van het kunstwerk ‘Achtergelaten bagage’, van wijlen Antoine Mes, waarover je meer kunt lezen bij Buitenkunst Amsterdam (het werk van de Middelburgse kunstenaar was bestemd voor station Gaasperplas), en foto’s renovatieopdrachten in Middelburg en de rest van Zeeland.
We deelden ook twee foto’s uit een serie over een bezoek aan een marmermijn in de omgeving van Carrara, in Italië. Cor en zijn mensen gingen daar soms heen om ’te winkelen’. Mooi hoor!
Foto’s bankgebouw: Jo Marinissen
Foto 5 (medewerker werkplaats): Wim Riemens