Nou, nog een keertje over Havendorp. Dan is het klaar hoor. Maar het verhaal kreeg nog een staartje waar we zelf ook hartelijk om konden lachen.
Voor Dicky Wattimena kochten we maandag een flesje whisky, die netjes voor ons werd ingepakt in de winkel. Er zouden nog een paar mensen meerijden dus we spraken af in de kroeg. De ingepakte fles zetten we maar even op de bar, we zouden immers niet veel later vertrekken. Wij dachten gewoon aan te komen in Vlissingen met die whisky nog in het zakje. Eenmaal op het feestje bleek het zo druk dat we de fles ook daar maar weer even op de bar parkeerden. Die was op zeker moment verdwenen. “Er staat ergens nog een flesje whisky van ons hoor, Dicky”, riepen we vol vertrouwen.
Vanmiddag waren we weer even in het café. Zien we daar opeens die fles whisky staan, met een briefje met onze naam er op. We begrepen er helemaal niks van? Hoe was die nu weer in Middelburg beland? We wisten toch echt zeker dat we hem hadden meegenomen.
Niet dus. In een moment van onoplettendheid had een andere grappende kroegbezoeker zijn kans schoon gezien en de fles whisky snel en ongezien verruild voor een fles jus d’orange. Dat was eergisteren dus onze attentie. Aaaargh! We schaamden ons natuurlijk wel een beetje maar konden er uiteindelijk hard om schateren. En Dicky ook wel, denken we. Zonder humor zijn we nergens mensen.