Vandalisme en baldadigheid zijn nooit grappig, maar om die picknicktafel van Friet-Handel Middelburg, die zaterdagavond door een stel grapjassen midden op de Markt werd gezet, hebben we wel een paar keer gegrinnikt. Zondagochtend vroeg kregen we via Instagram al een paar beelden door van de verplaatsing. Samen zijn we de ogen van de stad. Wat ons opviel bij die beelden: de tafel werd meteen in gebruik genomen door passanten. En niet zomaar een keertje; eigenlijk de hele tijd.
Als je erover nadenkt is dat best logisch. Op een groot en leeg plein hebben objecten die de ruimte breken absoluut een meerwaarde. Daarom gingen er in het verleden in Middelburg ook regelmatig stemmen op voor een mooie fontein midden op het plein, of voor iets anders. Je hoeft op internet niet lang te zoeken naar studies over dit onderwerp. De scripties ‘Lang leve het levendige plein‘ en ‘niet zomaar een plein‘ gaan in op de vraag wat een plein nu precies ‘succesvol’ maakt.
Hoe dan ook: deze tafel was zondagmiddag óók het middelpunt van de aangekondigde meet & greet voor mensen uit Oekraïne, die was georganiseerd door een groep vriendinnen uit Middelburg en Goes. We gingen natuurlijk ook even buurten, maar bleven op afstand om de mensen de kans te geven even te wennen aan elkaar, de gastvrouwen en de omgeving. Het is tenslotte niet niks, om vanuit je thuisland te moeten vluchten naar een onbekend land.
We begrepen later van de vriendinnengroep dat de bijeenkomst goed is bevallen. De vluchtelingen wonen verspreid over Walcheren. De een zit op een mini-camping net buiten de stad, de ander in een B&B in Middelburg centrum, die door de verhuurder beschikbaar is gesteld. De Oekraïners vonden het fijn om lotgenoten te treffen en hun eigen taal te horen. We begrepen dat ze ook blij zijn met de hulp die ze hier krijgen. We hoorden bijvoorbeeld van een dame die na een lange reis op zwaar versleten schoenen liep. Die kreeg een paar nieuwe van het team van COCO SHOE STORE. En dan het meisje dat in haar vaderland actief was als professioneel zwemster: zij mag nu meetrainen met Walcherse zwemmers.
Het zijn kleine gebaren, maar de dankbaarheid is groot. Mooi toch?
Zie ook het item dat Lonneke de Klerk maakte voor Omroep Zeeland. Zij bleef wat langer dan wij.