Een knuffel voor Anja: het afscheid van het hart van ‘de Stedelijke’
Lieve Anja!
Vanochtend nam Anja Dreessen, na bijna veertig jaar bij Nehalennia en voorloper de Stedelijke Scholengemeenschap Middelburg (SSGM) gewerkt te hebben, afscheid van de leerlingen en ouders van de school. Toen we enkele maanden geleden lucht kregen van dit afscheid noteerden we het meteen in de agenda. Lieve Anja! We wilden haar graag nog even een knuffel geven.
Bijkletsen
We gingen bewust iets te vroeg vanochtend, want we gingen er vanuit dat we niet de enigen zouden zijn die haar wilden bedanken. Dat hadden we goed ingeschat. Om kwart voor tien konden we nog eventjes rustig met haar kletsen, maar toen we een half uur later vertrokken stond er al een hele rij. We luisterden wat gesprekjes af en zagen bevestigd wat Wendy Wagenmakers eergisteren ook al schreef in de PZC: Anja weet van vrijwel iedereen de naam nog en dat niet alleen: ze kent ook het verhaal van veel mensen.
De eerste bezoeker die we binnen zagen komen bleek een leerling van nu te zijn, die midden in zijn eindexamens zit, maar die recent met zijn vader ook alvast zijn eigen onderneming is begonnen: Fish Fun Vrouwenpolder. Anja bleek goed op de hoogte te zijn. Ze beloofde de leerling en zijn vader binnenkort langs te komen. Bij het volgende groepje schakelde ze moeiteloos over naar het verhaal van dié mensen.
Terug naar 1984
Dat is nou Anja. Wij leerden haar kennen in ons tweede jaar op de Stedelijke, het schooljaar 1984-1985. We wisten toen niet dat ze net was begonnen. Ze kwam toen waarschijnlijk al over alsof ze het werk al jaren deed.
In de eerste jaren van onze tijd in de Churchilllaan hadden we nog niet zo gek veel met haar te maken. Ze zwaaide of groette altijd, maar echt contact had je pas als je ziek was, te laat of als je er door een leraar was uitgestuurd. Daar kwam verandering in toen we in de vierde zaten. In die tijd hadden we het nogal eens aan de stok met twee leraren. De emoties liepen soms hoog op, en niet alleen bij ons.
Anja bemiddelde dan. Ze zorgde ervoor dat we weer iets rustiger werden. Pas daarna stuurde ze ons dan door naar de conrector, van Weele of, als het echt escaleerde, naar de rector, meneer Vader. Uiteindelijk liep het allemaal goed af, even afgezien van het feit dat we dat jaar met 13 van de 27 leerlingen uit onze klas bleven zitten.
Vinger aan de pols
Bijzonder was ook het examenjaar. Een week voordat de scholen weer zouden beginnen besloten we op kamers te gaan. Onnodig te zeggen dat het een zeer feestelijk maar ook rommelig jaartje werd. We lieten ons om de haverklap ziek melden door buurvrouwen en vrienden. Toevallig was een ex-vriendinnetje en klasgenote ook op zichzelf gaan wonen. In het glazen hok was die relatiebreuk blijkbaar niet bekend, want op een zeker moment vroeg Anja ons even te komen. Ze liet zien dat we minstens zo vaak ziek waren geweest als de ex, en op veel dezelfde momenten.
Ze schoot in de lach toen we vertelden dat het uit was. Voelden we ons bespioneerd? Welnee. We zagen het als een vorm van betrokkenheid. De dames waren alleen maar aan het checken of het wel goed ging met ons. Gedragspatronen kunnen heel leerzaam zijn, in dat kader. Daarom heet de functie van Anja dan ook geen receptioniste, maar ‘zorgmedewerker’.
School in perspectief
Lieve Anja. We vergaten vanochtend te vragen of ze nog een paar oude foto’s had van zichzelf, maar gelukkig hebben we dat prachtige filmpje uit 1984 nog, dat gemaakt werd in opdracht van Gemeente Middelburg: ‘school in perspectief.’ In dat filmpje zit Anja natuurlijk ook. Je ziet haar…juist ja, als ze een paar leerlingen aan het helpen is met het een of het ander.
Anja en Leo
In ZB Krantenbank Zeeland vonden we ook nog een mooi, paginagroot artikel uit de PZC van december 1999, over getrouwde collega’s. Over haar relatie met docent Leo Dreessen. We weten nog goed hoe die opbloeiende liefde rondging onder scholieren. Als een lopend vuurtje. Maar het was een gerucht zonder scherpe randjes. Iedereen gunde de twee het van harte. En zie: meer dan 30 jaar later zijn ze nog samen, prachtig.
Bedankt voor alles, Anja. In dit geval durven we dat ook wel te zeggen namens die duizenden leerlingen, leraren en ouders die je hielp sinds 1984. Petje af voor jouw grote hart, je rust en je vrolijkheid.
Jij bent De School! Jij bent de Stad!
Jan Koopman
NB: Jan Koopman, een collega van Anja, gaat deze week ook met pensioen. Hij wuifde al onze belangstelling daarvoor weg, maar we kiekten hem toch nog snel even, bij de koffiebar. Hij werkte 18 jaar op de school. Toch op z’n minst ook een bedankje waard. Bij dezen Jan! Of je het nu wil of niet 🙂
Bronnen
Stills video: collectie Zeeuws Archief
Knipsel PZC 1999: ZB Krantenbank Zeeland ZB Bibliotheek van Zeeland
Geen zoekresultaten voor "{term}"
